Swoon Bildos

Exit Strategies (a bloodletting), a videopoem chapbook

2012-02-29T03:41:00.000+01:00

When David Tomaloff and I started working together last year, one of the first things I asked him was "What about a videopoem-chapbook? Hasn't been done I think. Let that idea sizzle and stew for a while..."

David's reply on that:
"One more quick thing for you to think about: You mentioned a chapbook and told me to think about it. I wanted to tell you I liked the idea. I have a chap on Gold Wake Press that came out in June. It came to mind immediately when you mentioned the idea. It's a series of 6 prose poems I think are begging for videos. Give it a read if you have time; I'd LOVE to have you consider making it into series."

I read 'Exit Strategies' and then I read them again, and again...
They were exactly what I had in mind. While working on 'PROOF' (a triptych) I also started preparing the work on 'Exit Strategies'.

One of the first things I wanted for this project was some 'theme music'. I wanted to make six different video's with the same feel or atmosphere and 'a theme' would be the mortar between the six.

Meanwhile David started reading and recording the poems.
Great readings and recordings, I might add. In the meantime I was working on images, footage for the whole concept.
I gave the six poems different 'working titles' to set a basic feel. In the end I decided to keep the titles (Entry, Wave, Drag, Asylum, Attic and Sum)

Between the different other projects we worked on, David kept on sending in recordings and I kept editing and filming the video's.

The work is done. I'm going to release all six, one by one, in the next weeks. After that they will be published as a complete series.

The first one in line is
'Entry (Exit Strategies I)'

Words & voice: David Tomaloff
Concept, camera, editing, music: Swoon
Thanks: Methedone Kitty (Sleep/Swim - Footage) & Arlekeno Anselmo

Manual: How to mourn

2012-02-24T13:49:00.000+01:00

Een minder vrolijke aflevering in de reeks 'Manual' van Dave Bonta.
Het absurdisme in de beelden is gebleven, al kon ik niet onder het begrip 'koffietafel' uit deze keer.
Geen spek meer.

Wel rust, contemplatie en koffie.

How to mourn
Write his or her name in the snow, get a comfortable chair and watch how it melts: the letters expanding, becoming illegible and finally disappearing into the earth.
Spend time—the only form of currency the dead still honor.
Find the perfect slab of polished granite and release it into its native habitat.
Every year on the anniversary of your loss, take out a small ad in your local paper. Let it remain blank—an oasis of propriety among the ads for legal services and riding mowers.

Become migratory.
Visit caves that have lost all their bats to white-nose syndrome. Stand at the entrance and listen.
Visit mountaintop-removal sites in the Appalachians that have been terraformed to look like Wyoming.
Wear a cowboy hat and squint.
Become addicted to a tear-flavored brand of chewing tobacco.
Bleed yourself regularly with leeches to remove the black bile.
Follow a river from its mouth to its source: a spring small enough to empty with one long sip.
Plant a stump.

Deze keer heb ik ook gekozen voor een ander muziekje. Het mocht wat ingetogener. Een beetje schoon verdriet.

Enfin...'t is klaar

Manual: How to mourn

Woorden & stem: Dave Bonta
Concept, camera, montage, muziek: Swoon

Disturbance in the maze (Fear of flying)

2012-02-22T13:46:00.000+01:00

Als een oprisping oprisping, vingeroefening of evolutie nog eens een korte video gemaakt op basis van eigen woorden.

Disturbance in the maze (Fear of flying)

I do not like badly rehearsed repetitions, she said. It's only fear for silence. An eternal longing to create. I stare at the screen, but there's no answer.
I loose myself in the inability to adjust, surrounded by neatly folded steel and glass.
A spurious protective layer of polished chrome.

As she left, a beam of light uncovered the dust, flying away from broken book spines. Too many words dancing and singing around the smoldering fire extinguished by last night.
Shadows of aeroplanes frighten me.

Een track had ik al gemaakt:

De beelden heb ik gehaald uit opnames die ik maakte voor een ander project.
Kleur- en lichtverschuivingen die een middenscherm 'ondersteunen'
De sfeer van verdriet en ontreddering sluipt binnen...of zoiets dan toch.

Enfin, 't is klaar...

Disturbance in the maze (Fear of Flying)

Woorden, stem, camera, montage en muziek: Swoon
Dank: Arlekeno Anselmo, René Possegger (opnames "Griessnockerlsuppe" in de eindmix)

Manual: How to listen.

2012-02-16T11:45:00.000+01:00

De derde in de serie en diegene die het drieluik compleet maakt.
How to listen

Just as the tail bone is a vestigial tail, the ears are vestigial cabbages.
Wear a hat to ward off ear worms, which if unchecked can turn into ear butterflies.
Listen with the heart. It’s not really designed for that, but it gets bored just pumping blood all the time.
Listen with your skin: each body hair is an antenna.
Turn on, tune in, drop into a really comfortable couch.
That “still, small voice” is neither God nor conscience but a long-deceased great aunt with a few things still on her mind.

Take notes.
All sound can be heard as music, but not all music can be heard as music.
Your life did, in fact, come with a soundtrack—what have you done with it?
The listener, too, must improvise.
One chord is enough for most purposes—don’t be greedy!
Silence can take four basic forms: pregnant, shocked, utter, and radio.
Pregnant silence is the most tragic, since she always dies giving birth.
Compose in her memory a sonata for the ear trumpet.

De werkwijze voor deze derde moest hetzelfde blijven. Het spek, huis- tuin- keuekenmateriaal, licht en absurd.
Dave Bonta schrijft ijverig verder aan zijn Manual, dus blijft de kans dat er nog video's komen voor het handboek, maar dan anders van insteek.

How to listen

Woorden en stem: Dave Bonta
Concept, camera, montage, muziek: Swoon

Manual: How to wait - How to walk

2012-02-11T12:48:00.000+01:00

De onnavolgbare Dave Bonta heeft naast zijn voortrekkersrol in de videopoëzie (Hij is een van de eerste die mijn werkjes begon op te pikken...) ook nog andere on-line bezigheden. Je vraagt je soms af wanneer die man slaapt.

Op zijn blog Via Negativa is hij onlangs begonnen met Manual.
Zelf omschreef hij op FB die 'doorlopende' reeks als:

'It's always seemed kind of a shame that life doesn't come with a manual, so I've decided to write one.'

'My biggest influences on the writing in this series, by the way, are the Serbian poets Vasko Popa and Novica Tadic. That's the level of absurdism I'm trying to mine -- a challenge for my somewhat too-logical mind.'

Ik was direct verkocht. Iets in mijn kleine teen begon te kriebelen en geleidelijk aan werd ik ervan overtuigd dat ik 'hier iets mee wilde doen'
Dave was zo vriendelijk mij de toestemming te geven om alles van de reeks te gebruiken. Meer nog hij was ook direct bereid om elk onderdeel van 'Manual' op te nemen.

Ik kon van start.
Ik had al zitten werken aan een basistrack voor de hele reeks. Een reeks van klanken die ik licht kon wijzigen bij elk nieuw onderdeel.

Beelden dan. Terug naar 'That's the level of absurdism I'm trying to mine '
Het was dus kwestie om bepaalde 'gewoontes' die ik heb bij het opzetten van een nieuwe video opzij te schuiven.

How to wait

Incubate an egg with the heat of your palms. Brood.
Nurse your sorrows with the sour milk of jealousy, or failing that, Nestle’s infant formula.
Dissect a seed.
Relive a pleasant memory by reenacting it in excruciating detail.
Do math problems in your head—for example, prove Goldbach’s Conjecture.
Collect rain in jars, tightly sealed and organized by month and day.
Get ready! Sharpen all your knives.
Grind them until they’re thin as piano wires.
Hug yourself tightly and rock back and forth on your haunches.
If you must watch the clock, unplug it first.
If you must play solitaire, dispense with the cards.
Light cigarettes and watch from a safe distance as they turn into columns of ash.
Pace, but let your fingers do the walking.
Novels are best read backwards, one page at a time.
Stop kidding yourself about what comes next.
Go about your business.
Coil into a spring so your mind won’t have anywhere to wander.

Begonnen vanuit het idee van 'doelloos staan wachten' ben ik thuis beginnen filmen.
Een toevallig in de buurt liggend stukje spek (dat ik gebruikte om te kijken en scherp te stellen waar ik juist moest gaan staan) bracht de hele zaak in een stroomversnelling.
Toen ik de testbeelden zag werkte de combinatie van dat spek met de 'alledaagse handeling' perfect.
Een rode draad.
Vanaf dan liep het bijna vanzelf. De basisideeën waren er snel (niet te ver gaan zoeken, eenvoudige handelingen, huis-tuin-en keukenmateriaal,...en spek)

Ik ben vertrokken vanuit het idee dat ik voor elk onderdeel 3 'verhaal/beeldlijnen' wilde.
Die ik dan zou omkeren, spiegelen en chronologisch op een negen-delig scherm wilde monteren.
Enfin...'t is klaar

How to wait

Woorden en stem: Dave Bonta
Concept, camera, montage & muziek: Swoon

Vanuit 'How te wait' kwam dan redelijk snel 'How to walk'

How to walk
Walking is a form of climbing—one extremity should keep hold of the floor or ground at all times to prevent a fall.
(Feet are better for this than hands.)

You can try delegating it to others, but you have to hope they won’t do the same.
Someone must walk or the earth will forget about us and have other bad dreams instead.
Find a tree to coach you—trees spend their whole lives plotting their next step.
Be careful not to take root.
Every corner of terra firma requires a different walk, as well as every hour of the day.
A morning walk should never take the place of an evening or postprandial walk.
Saunter. Shuffle. Swagger. Stride. Plod.
Feet are like oxen bound in harness: they’re paired, but they’re not a couple.
However much they’re fetishized, their first and only mate is the ground.
Muscles are like batteries—simply walk backwards to recharge!
Try not to think about the ten little piggies with their discordant agendas.
Try not to think about those other two-legged animals, the birds.
At birth, you are allotted just so many steps. Choose them carefully.
Keep your eyes on the sidewalk—there are no dropped coins in the sky.

How to walk

Woorden en stem: Dave Bonta
Concept, camera, montage & muziek: Swoon

Aangezien dat Dave ook al 'How to eat', 'How to breathe', 'How to listen' 'How to wake up' schreef, zullen er waarschijnlijk nog wel enkele volgen...

The Road Not Taken

2012-02-07T11:10:00.001+01:00

The Road Not Taken

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
　
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
　
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.
　
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I—
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

Keuzes maken. Bewust kiezen en er dan voor gaan, ook al is de weg niet voor de hand liggend.

Een experiment in beperking.

"Gebruikt slechts 20 seconden beeld voor een filmpje van 3 minuten."

Voor het gedicht 'The Road Not Taken' van Robert Frost (alweer fantastisch gelezen door Nic Sebastian) wilde ik een meer grafische uitwerking van de beelden, geen naratieve structuur.
Ik heb 20 seconden beeld (een treinrit naar Essen, voor de opnames van [meine heimat] in een stralende zon) bewerkt, uitgerokken, geknipt, omgekeerd en geplakt...tot ik een 'lijn' had waarmee ik aan de slag kon.

Een track had ik al eerder klaar:

Restte mij enkel nog beeld, lezing en geluid te monteren...

Enfin, 't is klaar...

The Road Not Taken

Woorden: Robert Frost
Stem: Nic Sebastian
Concept, camera, bewerking, montage ne muziek: Swoon

[meine Heimat] (voor Zebra)

2012-02-01T15:30:00.000+01:00

Het ZEBRA Poetry Film Festival (2012) in Berlijn is één van de grootste poëzie/film festivals van Europa.
De inschrijvingen en selecties zijn volop aan de gang (duimen!), maar ze hebben dit jaar, naast hun gewone selecties, een extra 'wedstrijd';

"The festival is also for the first time inviting everyone to make a film based on
the poem [meine heimat] ([my home]) by Ulrike Almut Sandig. The directors of
the three best film versions will be invited to Berlin to meet the poet and have
the opportunity to present and discuss their films."

Een fijne uitdaging, me dunkt.

[meine heimat]

ich habe die namen der großen vögel vergessen.
jeden juni fällt brut vom first einer scheune, die jetzt leer steht. später im jahr stehen sie steif auf den feldern, von der straße her flocken die kleider weiß aus, von weitem riecht nach verscheuerten sträußen + stahl + geborstenem gut von jenem gewitter am anderen tag: meine heimat.
in der heimat brechen sich namen an der scholle,
im wort: was dort angebaut wird, ist mir fremd.

[my heimat]

i have forgotten the names of the large birds
each june a brood falls from the ridge of a barn that now stands empty. later in the year they stand stiffly on the fields, from the street the coats curdled white, from a distance
smells of cheap bouquets + steel + possessions
affected by the storm the other day: my heimat in the heimat names break on the soil’s ridge,
in a word: what is raised there i find strange.

Translated by Bradley Schmidt

Het was voor mij snel duidelijk dat ik hiervoor letterlijk 'mijn heimat' voor wilde opzoeken.

Met mijn moeder en een borstbeeld van mijn vader (dank Annie) in haar handen trok ik naar

enkele plekken 'op den Uil' (Dank Vera) die voor mij belangrijk waren in mijn jeugd.
Niet dat je die plekken kan herkennen, maar het was voor mij belangrijk daar te zijn, te filmen.

Merken dat niets nog hetzelfde is (lijkt)

Misschien maakt dat gegeven de film té persoonlijk, maar ik kon niet anders.

enfin, 't is klaar

[meine heimat]

Woorden en stem: Ulrike Almut Sandig
Concept, camera, montage & muziek: Swoon
Dank: Maria Brosens, Vera & Annie Neys & 'Den Uil'

STUCK in daily RITUALS

2012-01-30T21:46:00.001+01:00

Tussen bedrijven door...
Zoeken naar andere invalshoeken...
Experimenteren...

STUCK in daily RITUALS is een zoektocht naar anticipatie.

Twee tegengestelde schermen met beelden van oude films en nieuw opgenomen beeldmateriaal
ingebed in een track ( een samenvoeging van 2 tracks eigenlijk) die ik heb aangekleed met
samples en soundbites van documentaires, films;
'Undercover investigation at Hy-Line Hatchery' (Mercy For Animals), 'Silent night bloody night' (Theodore Gershuny, 1974), 'The last Man on Earth' (Ubaldo Ragona, 1964), 'The Child Molester' (Highway Safety Foundation), 'Orthodox Miracles Pt.1 (Adam Antis), 'Nathan the Wise'
(Manfred Noa, 1922), 'Voyeur' (Diego Diaz), 'Nuremberg - it's lesson for today' (Documentary Film Unit, 1950)

STUCK in daily RITUALS

Het vertrek van Maeterlinck (Michaël Vandebril)

2012-01-25T19:00:00.002+01:00

Start.

Het vertrek van Maeterlinck, de debuutbundel van Michaël Vandebril is er (De Bezige Bij Antwerpen)
Een schone bundel.

Michaël vroeg me enkele maanden geleden videopoems te maken bij een paar van zijn gedichten.
Het werd een vruchtbare samenwerking met veel wederzijdse input, waarvan het einde nog niet in zicht is.

Ondertussen maakte ik alvast een filmpje voor een van zijn oudere gedichten en mocht ik beeld en geluid voorzien voor enkele van zijn optredens.

Morgen is het gedichtendag.
De perfecte gelegenheid om het eerste filmpje op de wereld los te laten;

Het vertrek van Maeterlinck

Woorden en stem: Michaël Vandebril
Camera, montage, muziek: Swoon
Dank: Bezige Bij Antwerpen, Arlekeno Anselmo, Claude Debussy

The Stockholme Syndrome Pt.2

2012-01-22T09:48:00.000+01:00

Soms moet een mens al eens wachten.
En soms gaat alles in één keer.
Heel af en toe kruisen die twee mekaar.

'The Stockholme Syndrome (Pt.2)' is daar een gevolg van.

Vorig jaar maakte ik al eens een filmpje bij het gedicht van Howie Good.
Afgelopen week knutselde ik aan een nieuwe track, die me perfect leek
bij het gedicht.

23 miles out and waiting (Stockholme Syndrome Pt.2)

Voor de stem en de lezing ben ik nog eens gaan aankloppen bij Nic Sebastian.
Deze versie komt van 'Threatening Weather', het audio chapbook dat zij en Howie vorig jaar maakten
voor Whale Sound.

De beelden komen van een nachtelijke wandeling.
Een nachtje doorwerken deed de rest...

Enfin...'t is klaar.

The Stockholme Syndrome (Pt.2)

Woorden: Howie Good
Stem: Nic Sebastian
Concept, camera, montage en muziek: Swoon

Georg Trakl (Remixed)

2012-01-20T11:19:00.000+01:00

Nieuwe opdracht. Nieuwe samenwerking. Nieuwe uitdaging.

Naar aanleiding van de publicatie van 'PROOF' in Connotation Press werd ons werk en het interview ook opgepikt door Art Visuals & Poetry: Een Oostenrijkse organisatie die over zichzelf schrijft:

"Philosophieren und reflektieren,
wie wir Wirklichkeit sinnlich wahrnehmen -
wie wir Realität erfassen,
eingrenzen und vergesellschaften -
in der Kunst und in der Wissenschaft.
Aus dieser Auseinandersetzung entstehen
Notizen, Gespräche, Bücher, Konzepte und Projekte."

oftewel

"Reflecting and philosophising,
how the sensual perception of reality happens
in us human beings
how we comprehend, contain and socialize the experience of reality
As a result of this reflection and meditation
discussions, comments, concepts, projects and books were created."
Een mond vol om te zeggen dat ze zich sterk maken in het samenbrengen van poëzie, visuele kunsten, performance... Kunstenaars, teksten, podia. Er ontstond wat heen-en-weer-communicatie tussen hen en mij. Over video-kunst, poëzie, theater, mogelijkheden en samenwerken.

Eén van hun huidige projecten is TRAKL REMIXED
Werk van de dichter Georg Trakl wordt voorgedragen, beschreven, bewerkt. Er worden van die performances opnames gemaakt.
Na deze avond vol woord en beeld, gaat het project verder en krijg ik de kans om mijn steen bij te dragen.

Sigrun Höllrigl schreef voor deze performance 2 teksten waarin ze zich liet leiden door het werk van Georg Trakl:

requiem auf georg trakl en ein blaues tier sich verneigt
Ze heeft voorgesteld dat ik voor deze twee teksten video's maak. Video's die (met een beetje geluk en sponsoring) op een DVD terecht zullen komen van het totale project.
Dat ik daar blij en vereerd mee ben natuurlijk.
Later ongetwijfeld meer hierover...

Freiheit - The Freedom Triptych

2012-01-18T09:21:00.000+01:00

Op de valreep en voor ik me een tijdje ga bezighouden met andere en nieuwe projecten een derde (en voorlopig laatste) filmpje voor het 'Freedom Project' van Marion Bloem (en via de virtuele wereld, honderden anderen)

4 stromen van beelden gekozen met een nadruk op structuren (Marmer, Water, lucht, bomen) meer dan op inhoud.
Een (vrije) Duitse vertaling van Kristian Goldmund Aumann die zelf de voordracht verzorgde.
De opname werd me gezonden door Edwin Paanakker die er al een klankband had onder geplaatst. Een extra laag muziek (lichte dreiging) beelden en de originele Nederlandse tekst eronder, erboven en er tussen geplaatst...

Enfin...'t is klaar

Freiheit / Vrijheid

Samen met de 2 vorige filmpjes kan je dit bekijken als de Freedom Triptych

Ochtend / Dawning (Re-Make / Re-Model)

2012-01-08T16:28:00.000+01:00

Om dezelfde redenen als bij 'Of Wel' (re-edit 2012) heb ik ook 'Ochtend (Dawning)' naar een gedicht van Yahia Lababidi een nieuwe jas (van dezelfde stof) omgedaan.
Ochtend was de vertaling die Katelijne De Vuyst maakte voor een publicatie door Het Poëziecentrum vorig jaar.

Ingekort, 2 beeldstromen naast mekaar, maar dezelfde visuele ideeën.

Ochtend / Dawning

Woorden: Yahia Lababidi
Vertaling: Katelijne De Vuyst
Stem: Arlekeno Anselmo
Concept, camera, bewerking, montage, muziek: Swoon
Dank: Keith Mueller (paarden) en Poëziecentrum (vertaling)

Of Wel (Re-make / Re-model)

2012-01-07T11:50:00.001+01:00

In het kader van de screening van een deel van mijn filmpjes op de Nacht der Poëten in Aarschot (27 januari, CC Het Gasthuis, allen daarheen) ben ik een 'loop' aan het maken van een selectie (veelal Nederlandstalige) videogedichten.
Vorig jaar maakte ik enkele werken bij de schone woorden van Marleen de Crée (Uitgeverij P.)

Gedichten en filmpjes die zeker hun plaats verdienen in die 'loop'.

Bij het opnieuw bekijken van die werken, is er eentje bij waarvan het idee de bovenhand heeft op de uitwerking.
Een vernieuwde (verbeterde?) versie van 'Of Wel' drong zich spontaan bij me op.

Voor deze herwerkte versie ben ik vertrokken van een recenter idee over het samenbrengen van verschillende beeldenstromen. Korter.
Een nieuwe track moest die 2 stromen en de lezing van Arlekeno terug samenlijmen.
House of sheep

Enfin, 't is klaar...

Of Wel (re-edit 2012)

Woorden: Marleen de Crée (Uitgeverij P.)
Stem: Arlekeno Anselmo
Concept, montage, bewerking & muziek: Swoon
Met dan aan de beelden van: LaptopMemo, Goldfinchgarden, Tschmite, Morgan Kirkham and Graham Firesuite.

Het vertrek van Maeterlinck

2012-01-06T14:58:00.000+01:00

Vorig jaar vroeg Michaël Vandebril (foto Koen Broos) me om videogedichten te maken bij enkele van zijn gedichten uit 'Het Vertrek Van Maeterlinck' (De Bezige Bij, 2012)

Graag.

In afwachting van het verschijnen van de bundel (en als vingeroefening) maakte ik al enkele video's die konden dienen als ondersteuning bij lezingen van Michaël op 'Crossing Border' en 'Aanbevelingen voor een nog beter leven'.
Een eerste videopoem (De droom van de trappen) voor een ouder gedicht uit BOEST, leverde al een buitenlandse screening op.

Nu is het eerste filmpje voor 'Het vertek van Maeterlinck' op komst.

de basistrack is al klaar:
First Love (Het vertrek van Maeterlinck)

Voor de beelden heb ik gekozen voor structuren; bakstenen, stoeptegels, voorbijrijdende auto's.

Beweging.

Het totaal geeft een beeld van een stad enerzijds, beweging (vertrek) anderzijds.

Onderweg.

Maar ik heb ook gekozen voor 'het vertrek 'en de daaraan gepaarde twijfel.

Verdriet.

Alle beeldmateriaal heb ik zelf gefilmd in het najaar van 2011.

De afwerking van het geheel is in zijn laatste stadium...resultaat mag u verwachten in de loop van januari.

publicaties en screenings en een overzicht

2012-01-03T10:00:00.000+01:00

2011 zit erop. Tijd voor een terugblik.
Tijd voor een beetje ruimte op de site

Ik maakte een 'showreel' waarin ik 60 verschillende video's die ik maakte verpakte in enkele minuten.
In vogelvlucht...
of zoiets.
Met dank aan alle dichters, cameramensen, filmmakers, en andere artiesten met wie ik mocht samenwerken in 2011.

Flugi Super 60 / 4_15

Publicaties en screenings:

PROOF in Connotation Press

2012 kondigde zich al stevig aan met een publicatie van PROOF (a triptych)
Connotation Press publiceerde de video, de drie gedichten van David Tomaloff waarop de triptiek zich bouwde en een interview met David en mezelf.
Een stevige joepie en jochei, dus.

Nacht der poëten

Tijdens de nacht zal er ergens ter plekke een 'loop' spelen met een 8-tal van mijn filmpjes.
Op 27 januari vindt de legendarische 'Nacht der Poëten' plaats in CC Het Gasthuis in Aarschot. Weg met dichters betekent in Aarschot weg met traditionele voordrachtavonden. Intieme onderonsjes, striemende donderpreken, ongedwongen interviews en tedere liefdesverklaringen. Nooit waren dichters zo dicht bij u. Ook de muziekliefhebbers blijven niet in de kou staan. De Nacht bgint om 19.30 uur.

Boekvoorstelling 'Het vertrek van Maeterlinck'

Finalement, finalement, het poëziedebuut van Michaël Vandebril ligt vanaf Gedichtendag '12 in de boekhandel (De Bezige Bij)
'Het vertrek van Maeterlinck' bezit een onbestemde nostalgie die eigen is aan de grote romantische en symbolistische litera...tuur. Omdat deze bundel uit liefde voor de Franstalige poëzie is geboren, vroeg de dichter het gelauwerde dichtersduo Jan H. Mysjkin en Pierre Gallissaires om zijn gedichten te vertalen in de taal van Voltaire. ‘Gedichten om hardop voor te lezen of om zachtjes in het oor van je geliefde te gieten,’ dixit Bart Van Loo.
Zaterdag 4 februari wordt de bundel feestelijk voorgesteld in De Studio:
• entrée: Bart Van Loo
• interview: Johan de Boose
• lecture: Michaël Vandebril en Jan H. Mysjkin
• videopoem: Swoon
• fête: met dj Delphine Lecompte
+ enkele surprises!

Alles bij mekaar dus een geweldige start van het creatieve jaar 2012 en een extra boost om ook dit jaar er keihard voor te blijven werken...

Freedom Pt. II

2012-01-03T09:56:00.003+01:00

Soms kan het snel gaan.
Enkele dagen geleden plaatste en maakte (of andersom) ik het filmpje 'Freedom' voor een
lopend project van Marion Bloem.
Een project dat, nadat Marion de steen in het virtuele wierp, al maanden groeit op de golven van het net. Letterlijk honderden mensen (dichters, schrijvers, vertalers, filmmakers, muzikanten, fotografen,...) hebben hun steentje er al achteraan geworpen.
Nog meer golven...

Mijn Russische versie viel gelukkig in de smaak, een vraag of ik iets kon met een Sloveense versie volgde...Graag.

Andere insteek deze keer...
Verschillende schermen, andere stromen van informatie.
Beelden van vrijheid.
Beelden die (zouden) kunnen bedriegen...
Langzaam dan beelden die niet bedriegen, maar bedreigen.
Miin eerste voor 2012:

Enfin, 't is klaar...

Freedom / Svoboda

Woorden: Marion Bloem
Engelse vertaling: Angela E. Roe
Sloveense vertaling & Stem: Katjuša Rucigaj
Muziek: Edwin Paanakker & Swoon
Concept, montage, bewerking, camera: Swoon
Dank: Jacob Cullum, H.Hatorri, Fam. Van de Walle,
Pacific Film Archive, Leonard Lipton

Vrijheid; een nieuwjaarswens

2011-12-29T23:50:00.000+01:00

Er zijn van die projecten waarover je niet kan twijfelen.

Vrijheid / Freedom van Marion Bloem is er zo eentje.

Freedom

If being free is: you be quiet
for I have something to say

If being free is: you behind bars, because
then we don’t have to be afraid
of all your being and doing differently

If being free is: rigidly determining
the day of tomorrow by allowing today’s day
to be a little less day

If being free is: closing the doors
and watching freely on the screen
what should have safely been kept at bay

If being free is: sleeping quietly all the time
because the voice of others has been purposefully
taken from them

If being free is: eating what and when you want
but dropping the peels into the newspapers
in which the hunger is being silenced

If being free is: not having to know what freed me,
keeps me free, takes me
prisoner in freedom every day

If being free is: waiting until the other
frees me from the fears I rely on
religiously

If freedom plasters my thoughts
If freedom blows everywhere around me
and inside of me
but is not capturable for you

If freedom protects me
against your ideas that are too
different to me

If freedom for me today seems so
evident, and you don’t
know what that means

Then freedom is tails for me
and a beheading for you
Then freedom is vapor, and arbitrary
But perhaps it does allow me
– with mutual appreciation of course -
to allow you some
of my abundant freedom
temporarily or for a longer duration of time
as to free you
from my suffocating freedom

English translation by Angela E. Roe
From Dutch original by Marion Bloem

The poem "Vrijheid" was made by Marion Bloem more than ten years ago. The poem was selected by “Het Nationaal Comité 4 en 5 mei” and a video clip was made and broadcasted several times a day on Dutch television.
In 2005 Tjeerd Oosterhuis and Marion Bloem made an audio clip for “Een Royaal Gebaar”, the first most successful internet campaign ever, to claim asylum for refugees who had stayed longer than five years in the Netherlands.
On the 30th of March 2011 Marion Bloem invited poets, translators, writers and artists from all over the world to volunteer translating her poem. One month later 30 translations were available. There are still new people, translators, poets, professional authors, filmmakers and artists from all over the world joining the Freedom Project every day.

People who use their network to inspire friends to contribute to this project. Many stories are there to be told. Some translators live far away from the city, out of reach and have no computer, no internet.

The intention is to continue finding translators, filmmakers, musicians and artists to pass on the awareness about the fragility of the concept Freedom.

Eerder de voorbije week hoorde ik al een mooie Russische lezing van het gedicht op muziek van Edwin Paanakker. Het filmpje maakte zichzelf.
De gebruikte beelden zijn bewerkte beelden genomen vanuit de trein, vanop de fiets, ronddraaiend van plezier op een plein in een stad; vrije beelden, constant in beweging, constant veranderend van kleur, van emotie.
Onvatbaar, zoals vrijheid.
Daarachter heb ik een 'stroom' van beelden en foto's geplaatst die ik allemaal van het internet heb geplukt.
Een overdaad aan informatie (nuttig en onnuttig, lelijk en mooi), voorbijrazend.
De vrijheid van het gebruik van beelden. Het misbruik van beelden om een vals beeld van vrijheid te creëren. Te snel om erbij stil te staan. Zo gaat dat ook.
Jammer soms.
Enfin, 't is klaar...

Freedom

Woorden: Marion Bloem

English translation: Angela E. Roe

Russian translation: Evgeniy Abdullaev

Stem: Teodor Ajder

Muziek: Edwin Paanakker

Concept, camera, montage, bewerking: Swoon

Bygone

2011-12-25T10:37:00.001+01:00

Zo vlak voor het einde van 2011, nog een beetje eigen werk ('t is te zeggen; werk met eigen woorden)

In 'Bygone' ga ik (niet voor het eerst, maar dat s voor later) een confrontatie aan met het visuele werk van Lutz Mommartz.

Zijn '3 Glaser' vormt de basis waarop ik 'Bygone' heb gemaakt en geschreven.
De kracht van communicatie, het onvermogen tot communicatie.

Bygone

He sings a drunken song of soil and ground.
A deep red sound embraces his neck as he
wistfully speaks of long journeys.
Bellies full of scorched meat. A red scarf

dangling from a dead tree. Empty envelopes.

His serrated words beseech my every move
like a wet towel laid over the forehead of a feverish child.
I listen. Eyes wide open.
A gesture, smaller than a morning shiver.
A surprise attack of skin and hair.
The suffocating smell of coffee and oatmeal
and his eye that slowly turns away from me.

I am awakened by the sound of the absurd feeling of loss
And guilt. Fled from the soil and the ground.
The soldier showed his grotesque scar as he granted me the entrance.

The zoo garden was flooded by the compact silence
Of his absence.

Ik heb de originele beelden opnieuw gemonteerd op de muziek ik ik eerder al had gemaakt
voor de eerste versie van de tekst.
Vroeger

Aan die montage van Mommartz' beelden heb ik 2 kleurlagen toegevoegd. Een stroom van 'flikkeringen' en 'storingen' die het geheel enige vorm van nervositeit moesten geven. De tekst heb ik herschreven na de montage van '3 glaser'.

Enfin, 't is klaar...

Bygone

Woorden, stem, montage, camera, Muziek: Swoon
Footage: 3 Glaser (Lutz Mommartz, 1968)

Dreaming in Red

2011-12-17T12:47:00.003+01:00

This is my first post in English.
For the simple reason that I want to reach as many people as possible with the message behind this post.

Howie Good has a new collection of poems out.
Dreaming in Red.
Stop reading.
Follow this link and buy the book first!
Ok?
Thanks.

This collection 'Dreaming in Red' (Right Hand Pointing, 2011) was especially published for the benefit of the Crisis Center. The Crisis Center is a non-profit agency in Birmingham, Alabama offering suicide prevention, services to victims of sexual assault, day treatment for the indigent mentally ill, and other services.

Appart from the fact that these are bloody marvelous poems, the cause is more than good too.

When reading these poems I immediately wanted to make a few of them into a videopoem.
I had just made this track:
Dreaming in red
and I thought it would be perfect to fit three different poems, combining them into one triptych.
Blue Territory, Ghost Train and The theory of meaningful coincidence.
I asked Howie if I could turn those three into a videopoem called 'Dreaming in Red'

Blue Territory
1
Above the bar, a big TV was playing without sound. You kept glancing up at the screen. I followed your empty gaze. A talk-show host, smiling with all his teeth, was shaking hands with a confessed criminal. They fell like two mountain climbers tied together.
2
It was hard to make sense of what was happening. Back then, I still cared about the news. Our blood escaped through every pore.
3
I found a bench overlooking the cemetery. A plaque in the ground described how you had split open like a carcass in a butcher’s shop. I half-closed my eyes in order to see only sky.

Ghost Train
1
Run, you yelled, run. Others chose suicide. The only dreams I seem to remember are the nightmares. Barbed wire and concrete, shaded in the summer by young maples.
2
The hit man feels around under the bed. His fingers come away covered with blood. He looks up at the fat priest. I don't think God is interested in me, he says.
3
The train could leave at any moment. No one I ask knows where it's going. She has one foot on the platform, one foot in the air.

The theory of meaningful coincidence
Soldiers wore black uniforms, police wore brown. We took refuge in a peeling church full of broken televisions. The skeleton horse poked his head in the door. He possessed the kind of gregariousness I find suspicious. Your real duty, he said, is to save your dream. Tine worlds floated in the shaft of light from the one visible window. Everything else was as I imagined it might be, like the melancholy still life of an old apple by an obscure provincial painter.

The images came almost by themselves.
Main theme; dreams, nightmares...my cup of thee, thank you.
Blurry images of cities, animals being disected, shaky shadows,...
Between attacks of headaches I melted the three poems and the music into these images.
Result:

Dreaming in Red

Words: Howie Good
Concept, camera, editing, treats, voice & music: Swoon
Footage: Laboratory diagnosis of rabies (Prelinger Archives)

Odds and Ends

2011-12-15T16:33:00.000+01:00

Een filmpje maken voor of met een dierbaar persoon in gedachte kan moeilijk, dan wel confronterend zijn. De juiste beelden, die zeggen wat moet gezegd, maar zonder vals sentiment. Het juiste gedicht.
De juiste sfeer.

Er moet nogal wat 'juist' zijn. Wat is dat ook, dat 'juist'?

Ik wil al een lange tijd een filmpje maken voor mijn vader die vorig jaar overleed. Ideeën volop.
Vooral ideeën over hoe het er zeker niet mocht uitzien. Of klinken.
Het mocht geen grafschrift worden, eerder een eerbetoon aan zijn eigen eenvoud.

In het gedicht 'Odds and Ends' (Qarrtsiluni Podcast 28/10/2011) van Joseph Harker heb ik de woorden gevonden die voor mij een juiste sfeer oproepen. Ik was dan ook meer dan verheugd wanneer Joseph toestemming gaf zijn gedicht te gebruiken.

Odds an Ends

We are making a religion out of Small Things,
weaving significance from yarn and whiskers and wire.

These inkstains are our sacred books, telling stories
of the first kiss, of cat’s eye marbles and baby teeth.

Our pockets hold cowrie shells and birthday candles,
feathers to burn like incense for the mackerel sky.

We are finding the religion in Small Things
the luck in a penny from the year you were born,

the mystery in a drop of mercury sitting sly on the table,
the sanctity in a dandelion untouched and unblown.

Our amulets are rhinestones and peach pits.
Our reliquaries are hollows in the trees that gather water.

We are trading old religion for Small Things,
for they are everywhere and just as important, too.

They hold us together like a chain of paperclips,
and our prayers have dwindled into punctuation.

Thank us for the beauty in tea leaves and eyelids;
bury us in graves that have been measured out in inches.

De track die ik hiervoor wilde gebruiken lag al een tijdje in de bovenste schuif en werd al meermaals bewerkt.
Pa Na Gundu (Odds and Ends)

Voor dit project heb ik de oorspronkelijke track een stuk ingekort.

Voor de beelden wilde ik een splitscreen. 2 sporen van beelden. 2 gedachtenstromen.
Ik heb footage gebruikt uit 'And So They Live'. Een documentaire uit 1940 van John Ferno en Julian Roffman. Eenvoud en warmte waren de centrale begrippen die ik zocht in deze beelden.
Daarnaast gebruikte ik (zelfgefilmde) beelden vanuit de trein naar mijn geboortedorp.
Het contrast van de rust en warmte in de nostalgische beelden tegen de wazige vooruitjakkerende beelden van de treinrit naar mijn roots is een, voor mij, geslaagde evocatie.
Enfin...'t is klaar.

Odds and Ends

Woorden en stem: Joseph Harker
Concept, camera, montage en muziek: Swoon
Dank: Qarrtsiluni en Prelinger

Holiday Inn

2011-12-04T11:58:00.002+01:00

Nieuwe wegen, verdere zoektochten.

Ik probeer verder te zoeken naar manieren om mijn eigen woorden en gedachten te kanaliseren in beeld en geluid. In de toekomst wil ik vaker proberen om (zelfgeschoten) alledaagse beelden te koppelen aan woorden en stukjes proza. De beelden een betekenis opdringen, bijna. Een zoektocht naar het overslagpunt. Vanaf wanneer is het beeld niet langer een registratie van een alledaags gebeuren, maar een onderdeel van een zorgvuldig opgebouwd 'verhaal'.

Holiday Inn was een tekst die zijn vorm kreeg in de voorbereidingen van de TRAUMA triptiek, maar die de triptiek niet haalde.

Holiday Inn

Straight lines in black and red have drawn an alternative outcome all over the bathroom tiles and I stumble across the floor like a three year old on a sugar high.
Sunspots outvote the closing of a perfect day.

The scent of fermented wheat pushes every shape of sound to the background as the mirror seems to have doubts about this reflection. An unfortunate act of force crippled an early ending.
The clarity of it all blinds me. Nothing will ever be the same.
Unbridled screams of panic escape my mouth as anger takes over.

Stop!

At the breakfast table I put on a mask, made of the pleasure I extracted from our past.
The waiter smiles as he pours hot coffee over my head. I gauge your reaction. There‘s nothing there.
In the room, the smell of detergent slaps the future in the face.

De track kwam later en bleef om dezelfde reden op de plank liggen. Holiday Inn

Ik had niet de juiste beelden. Het klopte niet.
Een bezoekje aan Museum M in Leuven (dankjewel Dirk Braeckman en Mika Rottenberg) bracht daar verandering in. Er zijn beelden.

Holiday Inn

Woorden, stem, concept, camera, montage en muziek: Swoon

Trauma triptiek deel III: Morder

2011-12-02T12:18:00.000+01:00

Mijn eerste zelfgeschreven video-gedicht triptiek is voltooid.
Morder is het derde 'paneel' van Trauma.

De volledige triptiek kan je hier bekijken, beluisteren en lezen: TRAUMA

In TRAUMA ben ik op zoek gegaan naar de verschillende manieren waarop grote en kleine gebeurtenissen in ons leven gevolgen hebben die we (vaak) langer met ons meedragen dan we beseffen.

In Galapagos zien we de twijfel van het vertrek.
De pijn voor wie achterblijft.

In Two Women onderzoeken we de relatie tussen 2 generaties vrouwen en hun onvermogen gevoel en realiteit te omarmen enerzijds en los te laten anderzijds.

In Morder kruipen we in de geest van een moordenaar. Zijn trauma's en zijn fantasieën.

Ik heb de teksten in het Engels geschreven. Was het (on)bewust afstand creëren? De gewoonte om te werken met Engelse klanken in het gros van mijn andere films? Het gebeurde gewoon.

Enfin, 't is klaar.

Morder

There was no way stopping him,
drunk with nostalgia.
A timeless creation of himself.

A growing and unconscious desire for pain has taken root in my diaphragm.
Discarded memories search my brain, surreptitiously,

like invisible shadows securing my every gesture on the retina of oblivion.

Smeared lipstick on fingernails.
Blood-stained feet. A left shoe.
Whispered messages.
That one there.
Or that one.
There.

A feeling of guilt has gone astray through these thickets of pain.

A quest for beauty. I thought you only had to move around
to get rid of this fever. I need more to put an end to it.

Emerging light dispels a bleeding moon.
The trees of the park stand out. Black
against the horizon.
Leaves tremble as they respond to the wind.
Camouflage Techniques for a big city.

Woorden, stem, camera, montage, bewerking & Muziek: Swoon

Cannibals & Missionaries

2011-11-30T10:04:00.000+01:00

Met veel plezier blijf ik teruggrijpen naar de gedichten van Howie Good (al is plezier misschien niet het meest geschike woord om de teksten van Howie van een omschrijving te voorzien)

Voor de Quarrtsiluni podcast deed de dichter in februari van dit jaar een lezing. Drie gedichten passeerden de revue ( luister naar de Podcast)

Mijn aandacht ging deze keer uit naar 'Cannibals & Missionaries'

Cannibals & Missionaries

A man sits alone in a room, staring at the fire like Descartes, broken glass in his beard. There are things for which he doesn’t know the reasons. He throws his arms around a horse’s neck on a street in Turin and bursts into tears. Someone slits someone’s throat. And where did the bullet come from? Death is just like a pink eraser, only more so.

Een donker stukje proza van het soort waarop de schrijver een patent lijkt te hebben.

Ik had een stukje muziek dat ik 'Misery' had gedoopt (het leek, ook thematisch, wel te kloppen bij dit gedicht)

Misery (Cannibals & Missionaries)

De beelden moesten dit keer van het gedicht komen. Euh...dat wil zeggen dat ik met dit filmpje eerder een sfeer wilde creëren met beeld (kleur) en geluid waarin de luisteraar zelf zijn 'beelden' bij het gedicht kan laten binnensijpelen. Minimale klanken en kleurflikkeringen.
Het beeldmateriaal voor dit gedicht filmde ik op STRP bij het werk '12_Series' van Telcosystems.

Enfin, 't is klaar

Cannibals & Missionaries

Woorden & stem: Howie Good
Concept, camera, editing, muziek: Swoon
Dank en credit: Quarrtsiluni & Telcosystems

Selecties

2011-11-27T12:25:00.003+01:00

Vooruit en hoera.
2 nieuwe selecties en screenings;

Last Friday Shorts

Het eerste resultaat van de samenwerking tussen Michaël Vandebril en mezelf werd vorige week geselecteerd voor 'Last Friday Shorts' (Screening 25 november in Southend on Sea, UK)

Letters from the sky

'Welcome to hard times' (naar een gedicht van Howie Good) haalde de eindselectie van het 'Letters from the sky' . In dat project van curator Kai Lossgott worden werken van 40 verschillende kunstenaars samengebracht om de aandacht voor het klimaat tijdens de klimaattop in Durban (Zuid-Afrika) een beetje kracht bij te zetten. Screenings in verschillende galerijen en bioscopen in Zuid-Afrika.
'Letters from the sky' zal ook deel uitmaken van 'The Climate train' en op die manier verschillende steden in Zuid-Afrika aandoen.
Blij en trots om deel te mogen uitmaken van dat project.

Trauma deel 2: Two Women

2011-11-26T18:42:00.000+01:00

Kort en snel:

Deel 2 van mijn eigen videogedicht triptiek is klaar.

Two Women

“You should have buried your mother a long time ago”,
the porcelain whispered in crumbs.
All the lost moments gave me a guilty look like monumental landscapes
no one could see through. The only one I frighten with these thoughts
is me. There’ no way back, no proof.
She sculpted a quiet face out of the passion she brought
from her childhood. A spiders web of cracks a a guide.
Arms and legs. Disappointment as sawdust. In the
garden of her mother the pond had been dry
for many years now. Above the roar of the fairground
the sirens broke a thought:
“Shake well before use”.

Two Women

Camera: Joseph Taylor en Swoon
Woorden, stem, concept, montage en muziek: Swoon

The Moon and the Yew Tree (Sylvia Plath)

2011-11-22T19:16:00.000+01:00

Soms moet je niet denken.
Doen.
Alles eruit...in één keer, liefst.
Toen ik een week of wat geleden voor het eerst Nic Sebastian haar versie hoorde van 'The Moon and the Yew Tree' van Sylvia Plath, was ik direct verkocht.

The Moon and the Yew Tree

This is the light of the mind, cold and planetary
The trees of the mind are black. The light is blue.
The grasses unload their griefs on my feet as if I were God
Prickling my ankles and murmuring of their humility
Fumy, spiritous mists inhabit this place.
Separated from my house by a row of headstones.
I simply cannot see where there is to get to.

The moon is no door. It is a face in its own right,
White as a knuckle and terribly upset.
It drags the sea after it like a dark crime; it is quiet
With the O-gape of complete despair. I live here.
Twice on Sunday, the bells startle the sky --
Eight great tongues affirming the Resurrection
At the end, they soberly bong out their names.

The yew tree points up, it has a Gothic shape.
The eyes lift after it and find the moon.

The moon is my mother. She is not sweet like Mary.
Her blue garments unloose small bats and owls.
How I would like to believe in tenderness -
The face of the effigy, gentled by candles,
Bending, on me in particular, its mild eyes.

I have fallen a long way. Clouds are flowering
Blue and mystical over the face of the stars
Inside the church, the saints will all be blue,
Floating on their delicate feet over the cold pews,
Their hands and faces stiff with holiness.
The moon sees nothing of this. She is bald and wild.
And the message of the yew tree is blackness - blackness and silence.

Ik wilde beelden (nietszeggende, alleszeggende) in de mist. 't was dus kwestie van de juiste dag af te wachten.
Gisteren was zo'n dag. Een half uurtje filmen vanop de fiets.

Een track had ik al eerder klaar (met dank aan Mahler), sober maar niet echt opgewekt. Mistig.
In the footsteps of his ending
Het verwerken van het geheel gebeurde werkelijk in één geut. De beelden lieten zich, vanzelf bijna, begeleiden door de muziek. Knippen en plakken was vanzelfsprekend deze keer, vanuit de buik.
Enfin, 't is klaar.

The Moon and the Yew Tree

Woorden: Sylvia Plath
Stem: Nic Sebastian (voor Pizzicati of hosanna)
Concept, camera, montage & muziek: Swoon

Trauma en Exit Strategies; nog geluiden

2011-11-22T09:28:00.000+01:00

Er zijn nogal wat projecten lopende op dit ogenblik. Dat is fijn.

Exit Strategies (a bloodletting)

Exit Strategies is een chapbook met 6 prozagedichten dat David Tomaloff eerder dit jaar via Cold Wake Press wereldkundig maakte.

Exit Strategies (a bloodletting) wordt na de PROOF triptiek een verdergezette samenwerking tussen David en mezelf. Ik heb alvast geprobeerd om 6 tracks te maken die als lijm zullen dienen bij de beelden van die zes videogedichten.
&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://swoonbildos.bandcamp.com/album/exit-strategies-a-bloodletting"&amp;amp;amp;amp;amp;gt;Exit Strategies (A Bloodletting) by Swoon&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;
De zes zouden (mede door de steeds wederkerende melodie) een soort van raamvertelling moeten gaan vormen. David stort zich momenteel op het lezen en opnemen en ik sleutel aan de beelden. Meer later.

Trauma

Trauma gaat mijn eerste zelfgeschreven triptiek worden. Drie videogedichten ('Galapagos', 'Two Women' en 'Morder') vormen Trauma. De triptiek staat alvast te wachten op verdere publicatie. Er wordt volop gewerkt aan de afwerking van de laatste twee filmpjes.
De muziek van Trauma staat verzameld met andere recente klanken op een gelijknamige cd.
Trauma by Swoon

Breath (Yahia Lababidi)

2011-11-19T00:07:00.001+01:00

Een tijdje terug plaatste Yahia Lababidi een nieuw gedicht op zijn FB-wall.
Breath viel me meteen op. Een zacht eerbetoon aan onze aarde. Een gebed bijna.
Een vriendelijk vragen naar tijd en aandacht voor de zichtbare en verborgen schoonheid van de natuur.

Breath

Beneath the intricate network of noise
there’s a still more persistent tapestry
woven of whispers, murmurs and chants

It’s the heaving breath of the very earth
carrying along the prayer of all things:
trees, ants, stones, creeks and mountains alike

All giving silent thanks and remembrance
each moment, as a tug on a rosary bead
while we hurry past, heedless of the mysteries

And, yet, every secret wants to be told
every shy creature to approach and trust us if
only we patiently listen, with all our senses.

Hij stuurde mij het gedicht en een opname (zonder enige bijbedoeling), maar ik was blij met de eer en de kans.

In de weken hiervoor heb ik redelijk wat beelden geschoten van herfstbladeren, blurry shots van bomen,... Iets in mij stuurde me naar die opnames toen ik aan het filmpje begon.
Mijn idee was om één stroom van kleuren (in verschillende lagen) te laten lopen over het scherm, terwijl er tijdens het voordragen een bijna pulserende (als een hart) beweging in de stroom te brengen.

enfin, kijk zelf maar:

Breath

Woorden & stem: Yahia Lababidi
Concept, camera, montage, bewerking en muziek: Swoon

Galapagos...eigen werk

2011-11-14T12:09:00.001+01:00

Hoe plezant, egostrelend, verrijkend de samenwerkingen met verschillende dichters, cameramensen en muzikanten ook mogen zijn (of waren) er blijft altijd een kriebel. Zelf doen.
Zelf muziek maken, zelf filmen...zelf schrijven.

Twijfel, angst, ... gewoon doen zeker.

Hier gaat ie dan;
Galapagos is het eerste stukje proza geschreven door mezelf met een welbepaald filmpje in mijn achterhoofd. Plezant om te doen. Wie weet volgen er nog...

Galapagos

"Er zit een barst in", zei ze, en ze legde het vergrootglas in haar schoot.
Een sliert voortkruipend speeksel op schildparpoten zoekt zijn weg doorheen de keuken. "Kijken hoeft niet meer".

Zeven dagen later was ze op de trein naar Praag gestapt. De bomen reden zich aaneen en de ruimte vloeide voort.

Boven de nachtwinkel probeerde een neonreclame vergeefs de waarheid te laten zien. "God is Overal"

Een blauwe vlieg opent zijn bek en boort zich door het laatste stuk pizza. Langzaam. Kauwend.
Ik moet denken aan wat ik in een vertaling van Vonnegut’s Galapagos heb gelezen: ‘Hier hebben we te maken met een menselijke manco.”
De melk is zuur.

Ik wilde een Engelstalig videogedicht. Dus.

Galapagos

"It's got a crack", she said, and she put the magnifying glass into her lap.
A string of creeping saliva finds its way into the kitchen. Sturdy feet.

"I've seen enough"
Seven days later she boarded the train
for Prague. Trees zipped themselves into greenish lines.

Above a nightshop the neon light vainly tries to reveal the truth.
"God is Everywhere"
A blue fly with an open mouth drills itself into the last slice of pizza.
Slowly.
Chewing.

I remember what I red in a translation of Vonnegut's Galapagos:
"Here we are dealing with a human flaw"
The milk has gone sour.

De beelden zaten al langer in mijn achterhoofd. 't was een kwestie van filmen en knippen.
Klanken maken en plakken.

enfin 't is klaar...

Galapagos

Woorden, camera, montage en muziek: Swoon

De droom van de trappen

2011-11-09T20:29:00.001+01:00

Voor ik begin over de titel van dit stukje even het laatste en licht fantastische nieuws meedelen.

2 Nieuwe selecties en 2 extra screenings! (Een dansje, een lichte sprong die gracieus overgaat in een lichte kniebuiging)

Clouds naar een gedicht van Yahia Lababidi haalde de eindselectie van 'Madatac III' in Madrid.
Het zal gescreend worden op 14/12 en 17/12/2011.
Jellyfish naar een gedicht van Andrea Gibson haalde dan weer de selectie van 'the International Literary Film Festival' in Brooklyn (NY). Het zal gecreend worden op 14/11/2011.

Yahia Lababidi geeft een lezing op Sharjah - 2011 Book Fair Event in De Verenigde Arabische Emiraten. Hij zal tijdens die lezing drie van onze filmpjes (Sleepdancing (Giddoo), What do animals dream? en Words) afspelen. Hoera en joepie.

Michaël Vandebril staat op zijn beurt dan weer op het Crossing Border Festival. Hij gaat tijdens zijn optreden in de Bourla ook beelden en geluid van mij gebruiken. Beelden van wat later één van de filmpjes (De Wachttoren, foto) gaat worden bij zijn toekomstige bundel 'Het vertrek van Maeterlinck'

En dat laatste sluit dan (eindelijk) perfect aan bij de titel van dit stukje.
Als 'vingeroefening' of als 'teaser voor de teaser' maakte ik deze week alvast een filmpje bij één van zijn oudere gedichten.

DE DROOM VAN DE TRAPPEN
aan de aandrang van de trap ontsluiert zich een nieuwe trap ik zie de stad
de bomen werpen geurende doosvruchten de torres van salmona klieven
de lage wolken ik kreuk een eucalyptusblad tussen duim en wijsvinger de geluiden
van ronkende motoren de motoren van bogotá stijgen op als de vogels van zalamea

maria slingert heen en weer tussen je witte smalle borsten waarheen
zullen we gaan jij en ik wanneer de avond de lucht de warmte ontvlucht
mijn herinnering schuift met het inzicht van copernicus de duisternis in
nieuwe orchideeën duwen zich door de hete spleten van de asfaltjungle

ik spartel opwaarts wanneer je zijn naam als een zalm in je mond neemt
de gestapelde stenen vullen zich met parende vogels drie gewapende mannen
met dunne laarzen volgen ons met zachte ogen waar gaat de tijd heen
die in de verte zichtbaar verkleint tot het punt dat we afscheid nemen

als een moeder die haar kinderen verlaat om terug te komen met handen van fruit en water

Dit gedicht was een onderdeel van BOEST.

De droom van de trappen (Staircase Dream)

Woorden & stem: Michaël Vandebril
Vertaling: Brian Doyle
Concept, camera, montage & muziek: Swoon
Dank: BOEST, René Clemencic's Consort
(Treated sample Carmina Burana), The Upstate Soundscape Radio Show (Intro), Tomas & Erika Perinteinen (Tango), René Franken.

Peter Quince at the clavier

2011-11-03T17:59:00.035+01:00

Enkele weken geleden verscheen er in verschillende kanalen een spijtig bericht.
Whale Sound is niet meer. Jammer.
Whale Sound is dood, lang leve Pizzicati of Hosanna.

Op 'Pizzicati of Hosanna' biedt de multigetalenteerde Nic Sebastian een staalkaart van internationale poëzie van dode schrijvers. Italiaans , Frans, Spaans en Engels zijn de talen waarin ze die dichters een schoon eerbetoon geeft. En daarbij in één moeite door een nieuwe bron geeft aan iedereen die al eens graag een videogedicht maakt.

Ik was nieuwsgierig waar haar mooie blogtitel vandaan kwam en kwam uit bij
Peter Quince at the clavier (Wallace Stevens)

Just as my fingers on these keys

Make music, so the self-same sounds

On my spirit make a music, too.

Music is feeling, then, not sound;

And thus it is that what I feel,

Here in this room, desiring you,

Thinking of your blue-shadowed silk,

Is music. It is like the strain

Waked in the elders by Susanna;

Of a green evening, clear and warm,

She bathed in her still garden, while

The red-eyed elders, watching, felt

The basses of their beings throb

In witching chords, and their thin blood

Pulse pizzicati of Hosanna.

In the green water, clear and warm,

Susanna lay.

She searched

The touch of springs,

And found

Concealed imaginings.

She sighed,

For so much melody.

Upon the bank, she stood

In the cool

Of spent emotions.

She felt, among the leaves,

The dew

Of old devotions.

She walked upon the grass,

Still quavering.

The winds were like her maids,

On timid feet,

Fetching her woven scarves,

Yet wavering.

A breath upon her hand

Muted the night.

She turned --

A cymbal crashed,

Amid roaring horns.

III

Soon, with a noise like tambourines,

Came her attendant Byzantines.

They wondered why Susanna cried

Against the elders by her side;

And as they whispered, the refrain

Was like a willow swept by rain.

Anon, their lamps' uplifted flame

Revealed Susanna and her shame.

And then, the simpering Byzantines

Fled, with a noise like tambourines.

Beauty is momentary in the mind --

The fitful tracing of a portal;

But in the flesh it is immortal.

The body dies; the body's beauty lives.

So evenings die, in their green going,

A wave, interminably flowing.

So gardens die, their meek breath scenting

The cowl of winter, done repenting.

So maidens die, to the auroral

Celebration of a maiden's choral.

Susanna's music touched the bawdy strings

Of those white elders; but, escaping,

Left only Death's ironic scraping.

Now, in its immortality, it plays

On the clear viol of her memory,

And makes a constant sacrament of praise.

Een filmpje kon niet uitblijven bij zoveel schoons, maar bleek toch een behoorlijke evenwichtsoefening.

Allereerst wilde ik een track waarin de donkere dreigende ondertoon ons meeneemt naar de zeer geleidelijke intrede van lichtere pianoklanken. Bij de beelden dacht ik direct aan 'een schone Suzanna die een bad neemt', maar wilde wel de 1+1-val vermijden. Ik vond passende beelden in 'Baby Love' (1968, Alastair Reed), een film die verder niets terzake doet. Enig zoom en knipwerk was nodig om het beeldende niet te direct te maken. Hoofdkleur moest groenig zijn, dus heb ik alle beelden een constant bewegende achtergrond gegeven van groen, licht en wazige beelden die ik filmde vanuit een rijdende trein.

Enfin 't is klaar.

Peter Quince at the clavier

Woorden: Wallace Stevens
Stem: Nic Sebastian
Concept, camera, montage, muziek: Swoon
Footage: 'Baby Love' (Alastair Reed)
Moving image archives

Nieuwe samenwerkingen, komende projecten

2011-11-02T17:42:00.000+01:00

Het gaat vooruit.
Dat is het minste dat ik kan zeggen.

Dit najaar ga ik aan verschillende nieuwe projecten werken.

Exit Strategies

Met 'Exit Strategies' ga ik proberen om een eerste videopoem-chapbook te maken.
David Tomaloff (u bekend van PROOF en Propolis) schreef 'Exit Strategies'.
Het chapbook werd uitgegeven door 'Gold Wake Press' in juni 2011.
Het zijn 6 gedichten (korte proza); Exit Strategies I-VI
en het worden 6 video's.
Er zijn al 6 voorlopige tracks:
Exit Strategies (A bloodletting)

Aan de beelden wordt gewerkt. Meer later.

Het vertek van Maeterlinck

Michaël Vandebril is een bezige bij (dat is een beetje flauw)
Hij plaatste (weliswaar niet eigenhandig) Antwerpen op de literaire wereldkaart met Antwerpen Boekenstad, gaf poëzie nieuwe impulsen als curator van het Felix Poetry Festival en de Nacht van de Poëzie. Hij kwam in 2009 zelf als dichter naar buiten als deel van het mulimediale BOEST.
In de loop van de volgende maanden (2011 - 2012) zal Michaël's debuut 'Het vertrek van Maeterlinck' (De Bezige Bij - zie je wel - , Antwerpen 2011) verschijnen.

Michaël heeft me gevraagd een videogedicht te maken voor en bij die bundel. Een buitenkans, uitdaging, vraag, plezanterie, eer, samenwerking en kruisbestuiving die ik niet wil laten liggen.
Een verkennend gesprek leverde een pak ideeën en (concrete) plannen op. Wordt vervolgd!

Proof, het laatste paneel.

2011-11-01T08:15:00.004+01:00

'Proof' is een videogedicht-triptiek. 3 Gedichten van David Tomaloff in video verwerkt door mezelf.

'Proof' is het derde en laatste paneel.

Alle 'panelen' Zijn ook hier te zien: PROOF

De geschiedenis van 'Proof' is eentje van de organische soort. Ik leerde David zijn gedichten

een beetje kennen tijdens het werken (en de open call) van 'Propolis' Vaak een beetje ongrijpbaar, licht mysterieus, onheilspellend soms.

Eerder schreef ik dat ik in eerste instantie een video wilde maken bij 'Thespianic Mythology No. 4' Vanwege de sfeer en de geweldige opname die hij ervan maakte voor 'Kill Author'

Tijdens het werken aan 'Thespianic Mythology No. 4' kwam ik oudere publicaties en opnames tegen die David maakte voor 'Kill Author'.

Op het net was ik een filmpje tegengekomen dat erom vroeg bewerkt te worden.
Ik nam de vrijheid om de opname van '_object{-ions in the mirror' te koppelen aan die beelden en muziek die ik eerder maakte.
Die opname stuurde ik naar de maker van het originele filmpje met de vraag of ik zijn beelden mocht gebruiken. Dezelfde opname stuurde ik ook naar David, met de vraag of hij een triptiek zag zitten.
Maar dan hadden we een derde gedicht nodig. Of hij er eentje wilde schrijven?

Ik stuurde hem een track (Proof) op en enkele inhoudelijke ideeën.

David nam, met plezier, de handschoen op en schreef speciaal voor de triptiek 'PROOF'

Een erg fijne manier van werken was dat. Eentje die ongetwijfeld nog vervolg krijgt...

In het proces van de eerdere publicaties kwam er interesse van 'Connotation Press' om een artikel

te wijden aan de volledige triptiek 'PROOF'.

Geweldig nieuws (vooral om dat het gedicht nog niet eerder werd gepubliceerd)

Daarom ga ik het gedicht 'proof' nog niet plaatsen hier.

Proof

Woorden en stem: David Tomaloff

Camera: Swoon en David Tomaloff (foto's bomen)

Concept, montage en muziek: Swoon

Proof: Thespianic Mythology No. 4

2011-10-23T17:22:00.008+02:00

'Proof' is een videogedicht-triptiek in opbouw.

3 Gedichten van David Tomaloff in video verwerkt door mezelf.

'Thespianic Mythology No. 4' is het tweede deel.
Alle 'panelen' zullen ook hier te zien zijn:

PROOF

Thespianic Mythology No. 4

“Iceland. Anesthesia? What was that word again?” The nebulous blue shadow cast his voice in the form of a question from the wings. He was never quite sure of himself in these situations. “It’s Gravy!” called an usher from the rear of the auditorium. “Gravy is majestic! Gravy is no false induction, jack!” Just then, the rotten eggs. A minute later, the salmon. They make their way upstream and gather old popcorn in readiness for their winter slumbers. “I could have been a flower girl,” the nebulous blue shadow whispered to himself as he shrunk in despondence. “I could have pondered {XXX}, physics, or subliminal linguistics. I am the opposite of river. I am a slave to my one distinguishable character—my lack of proper face.”

Thespianic Mythology No. 4

Stem en gedicht: David Tomaloff
Camera, concept, montage, bewerking, muziek: Swoon
Dank: Phil Fried (Highway)

geluiden van Swoon op kamp

2011-10-20T13:32:00.000+02:00

Ik heb, voor de liefhebber van trage creepy soundscapes of lawaaierige electronica, al mijn geluiden en soundtracks op 3 CD's gesmeten.

Of

Ik maakte een zorgvuldige selectie van de verschillende doorwrochte klanken en plaatste ze per thema bij elkaar.

Enfin, 3 CD's en ik heb ze op kamp gestuurd...

&lt;p&gt;&amp;lt;a href="http://swoonbildos.bandcamp.com/album/18-paranoid"&amp;gt;18% Paranoid by Swoon&amp;lt;/a&amp;gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;lt;a href="http://swoonbildos.bandcamp.com/album/fear-in-reverse"&amp;gt;Fear in Reverse by Swoon&amp;lt;/a&amp;gt;&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&amp;lt;a href="http://swoonbildos.bandcamp.com/album/beyond-the-void"&amp;gt;Beyond The Void by Swoon&amp;lt;/a&amp;gt;&lt;/p&gt;

Proof: Deconstructing Light (_object{-ions in the mirror)

2011-10-18T11:29:00.000+02:00

'Proof' is een videogedicht-triptiek in opbouw.
3 Gedichten van David Tomaloff in video verwerkt door mezelf.

Deconstructing Light (_object{-ions in the mirror) is het eerste deel.

_object{-ions in the mirror (David Tomaloff - Kill Author, 2011)

testosterone funny blanket
ripped sheets and new years

origami weathervane
mutational excerpts for cash

cornbread is your birthday;
your birthday, she is alive

with a middle name like Salvo,
you never have to bring your own

the frat boys fill your tin cup
with cigarettes, aerosols—

and meats

and call you a pretty taxicab
to take you pretend home

no knees are good knees;
no prayer is prayer enough

I saved the last sentence for you—
you, crawling on your bad knees

trying to make sense of the sense
you left bragging in the hallway

a microscopic orgasm;
a see-through, a piñata

light fuse and back away
are closer than they appear

Deconstructing Light (_object{-ions in the mirror)

Woorden & Stem: David Tomaloff
Camera: Jonas Gramming - Swoon
Concept, montage, bewerking, muziek: Swoon
Dank aan: St. Hank BB (Man), Arlekeno Anselmo (Ghost), JC (Hands)

Selecties, samenwerkingen en geluiden op kamp...

2011-10-17T11:26:00.001+02:00

Goed nieuws is welkom in deze dagen vol stekende pijnaanvallen

De vorige weken kreeg ik vanop 2 plekken goed (selectie-)nieuws.

Vimfest is de Mexicaanse (Guadalajara) tegenhanger van 'The One-minute Belgian Open' in Gent.
Een festivalletje dat uitsluitend filmpjes van exact 1 minuut opneemt in zijn selectie.
Zij selecteerden mijn minuutversie van 'Words' en 'The Stocckholme Syndrome' bij de laatste vijftig.

Screening op 20 oktober. Hopelijk kan ik doorstoten naar de laatste 20.

Bideodromo is een relatief nieuw festival in Bilbao dat zich wil specialiseren in experimenteel videowerk. Zij selecteerden, in een eindselectie van 70, niet minder dan 6 van mijn filmpjes .

Grow
Unentitled
What do animals dream
Welcome to hard times
Siren Song
The Universe

Ze worden allen morgen gescreened
Later deze week beslist een jury welke filmpjes een finale screening krijgen tijdens het finale-weekend.
Spannend allemaal.

Tussen de bedrijven en de pijnaanvallen door stelde ik een CD samen en plaatste die op Bandcamp.
Voor de liefhebbers van donkere soundscapes een knarsende geluiden...

Mijn samenwerking met David Tomaloff waarover ik eerder schreef, kreeg ondertussen uitbreiding.

Ik ga niet alleen een video maken bij
'Thespianic Mythology No. 4'

Het gaat een nieuwe triptiek worden.
Er komt ook een video bij
'_object{-ions in the mirror'
We gaan de triptiek 'Proof' noemen, daarvoor schrijft David nu speciaal een 3e gedicht.

Hij laat zich voor het schrijven van 'Proof' inspireren door enerzijds de track die ik hem stuurde
Proof

maar ook door de woorden 'obsession, kidnap, abuse, rape...' zonder dat die thema's rechtstreeks
het gedicht mogen bevolken.

Later ongetwijfeld meer hierover.

Pain

2011-10-16T15:19:00.000+02:00

Ik heb aanvallen van hoofdpijn gehad.
Hevig.
Sluimerende golven die tijdens een 'uitbarsting'
met de hevigheid van ijzeren staven doorheen de achterkant van mijn oog staken...

Enfin. Vervelend. Moeilijk uit te leggen...

Tenzij;

Pain

Concept, montage, bewerking en muziek: Swoon
Beelden: Lawrence Dolton (AKA Alvord Loop)

Het kleed in de gang (AKA Flawless Imperfections)

2011-10-11T10:32:00.000+02:00

Vorige week kondigde ik de komst van het kleed aan...

Wel, 't is klaar.

Flawless Imperfections (Het kleed in de gang)

Woorden: Sylvia Hubers (Prometheus, 2009)
Stem: Arlekeno Anselmo
Muziek: Kathy McTavish & Swoon
Concept, Montage, Bewerking: Swoon
Footage: Prelinger archives

Het Kleed is onderweg...

2011-10-07T12:53:00.001+02:00

Neen, deze titel zegt niet dat ik nu ook ben begonnen met het maken van kledij.
Dat laat ik met veel graagte over aan mensen die daar verstand van hebben.

Bijna 2 maand geleden schreef ik over Sylvia Hubers, een Nederlandse schrijfster (en stadsdichter van Haarlem)

Ik wilde heel graag iets doen met een proza-gedicht van haar uit 'Vandaar dit huwelijksleven' (Prometheus, 2009)

Het kleed in de gang

Ik heb het kleed in de gang, ik heb het kleed in de gang, het kleed in de gang, heb ik - en ik heb gezien dat het scheef lag- niet rechtgetrokken, ik heb een uur, een uur lang het kleed in de gang niet rechtgetrokken, ik heb dat pas na een uur gedaan. De dokter zei dat het niet nodig was het kleed in de gang voortdurend recht te trekken, en het zou kunnen dat hij gelijk heeft, het zou kunnen, maar hoe kan ik nou het kleed in mijn hoofd rechttrekken als het in de gang al niet eens recht ligt. Eerst de gang en dan mijn hoofd. De dokter zei dat het kleed niet in mijn hoofd hoort te zitten. Maar hoe krijg je een kleed uit je hoofd. Uit de gang. Ja. Ik stel mij voor hoe ik op een ochtend het kleed oprol het de trap af laat hupsen en het op de stoep neerleg om door jan en alleman mee te laten nemen. Maar hoe weet ik dan dat het bij jan en alleman in huis recht ligt? En hoe weet ik of ik zelf dan niet een ander kleed neer ga leggen in mijn gang en dan zitten er twéé kleden in mijn hoofd. De dokter zegt dat ik het kleed expres scheef moet leggen. Ik moet naar de gang gaan ik moet het kleed aankijken en het niet één centimeter niet twéé centimeter, maar drie of vier centimeter uit het lood leggen. En ik moet dan rustig gaan slapen. De volgende dag moet ik wakker worden, constateren dat er helemaal niets verkeerd is gegaan!

De zoektocht naar de juiste invalshoek en bijpassende beelden heeft wat langer geduurd.
Er zaten ook nog wel wat andere projecten en filmpjes tussen, maar nu ben ik er bijna.

Deze track (die ik maakte op basis van een stuk van Kathy McTavish) vormt de basis (in verkorte versie weliswaar) voor een 'gespeelde' lezing van Arlekeno Anselmo.

Flawless imperfections (Feat. Holy Fool VI by Kathy McTavish) by Swoon Bildos

De beelden ben ik gaan zoeken in het Prelinger Archief.
De twee stills geven al een idee. De afgewerkte versie is voor later volgende week (hopelijk)

Thespianic Mythology No. 4 - David Tomaloff

2011-10-06T10:20:00.000+02:00

Tijdens de de zoektocht naar gedichten voor onze 'Propolis' triptiek, was ik al enorm gecharmeerd door de woorden van David Tomaloff. Zijn 'The lights are on in the museum' haalde dan ook de selectie.
Via de digitale weg krijg ik zo nu en dan een linkje door naar plaatsen en sites waar er nog en ander werk van David te lezen is.

Gisteren stuurde hij me naar Kill Author, waar er 2 van zijn proza-gedichten stonden (en te horen waren)
Eén daarvan riep direct vanalles bij me op; Thespianic Mythology No. 4

Het is zo'n stukje proza waar je eigenlijk niet van weet 'waarover' het gaat, maar waarvan je instinctief voelt 'dit is lekker'. Een beetje vreemd, een sfeer van verloren dagen, oude aula's, vervallen theaterfiguren, ...
David heeft het gedicht zelf opgenomen en gebracht.
Met veel inleving, wat de personages 'levend' maakt.
En, voor mij ook belangrijk, de klank ruikt een beetje naar een slechte radioverbinding.
Iets wat op zijn beurt perfect past bij de sfeer van het gedicht.

Thespianic Mythology No. 4 (foto door Jennifer Tomaloff)

“Iceland. Anesthesia? What was that word again?” The nebulous blue shadow cast his voice in the form of a question from the wings. He was never quite sure of himself in these situations. “It’s Gravy!” called an usher from the rear of the auditorium. “Gravy is majestic! Gravy is no false induction, jack!” Just then, the rotten eggs. A minute later, the salmon. They make their way upstream and gather old popcorn in readiness for their winter slumbers. “I could have been a flower girl,” the nebulous blue shadow whispered to himself as he shrunk in despondence. “I could have pondered {XXX}, physics, or subliminal linguistics. I am the opposite of river. I am a slave to my one distinguishable character—my lack of proper face.”

"Of ik iets met dat gedicht (en die opname) mocht doen?"
"Graag."

Fijn.

Gisterenavond al meteen aan de slag met een opname die ik (toeval of niet) eergisteren maakte.
Dried out Green by Swoon Bildos

De match werkte. Ik kan dus aan de slag met opnames en beelden.
Resultaat over onafzienbare tijd...

Fear, then Oblivion; resultaat

2011-10-04T22:03:00.000+02:00

Vergeet wat ik in eind vorige maand schreef over poppen, chaos en godsdienst.
Die beelden waren té voor dit gedicht en deze lezing.
Minder is meer.

Re-think, re-model.
Grijs. Bomen, in en uit focus. Glimpsen van insecten. Voorbijschuivende sporen in een omgeploegd veld.
Minder té, meer sfeer.
Een inleiding tot een nakende winter.

enfin, 't is klaar...

Fear, then oblivion.

Gedicht: H.K. Hummel
Stem: Nic Sebastian (Whale Sound)
Camera, montage, bewerking & muziek: Swoon

Fear, then Oblivion

2011-09-30T10:11:00.001+02:00

Enkele maanden geleden maakte ik voor 't eerst een filmpje naar een gedicht van H.K. Hummel.
Ondertussen haalde dat filmpje, deel van d eze triptiek, de selecties bij festivals in Riga en Vancouver.

'On Edward Hopper's Automat' kwam uit Handmade Boats, het eerste audio chapbook van Whale Sound.
Uit diezelfde collectie komt ook het gedicht 'Fear, then Oblivian', opnieuw fantastisch gelezen en geïnterpreteerd door Nic Sebastian, die zelf ook pittige filmpjes maakt tegenwoordig.

Je kan het gedicht hier beluisteren.

Fear, then Oblivion

Without philosophy, one must contend with the immediate
tragedy of a chipped dish.

The jerk and snap of reflex is initial, instinctual, protective.
Flinch and the third eye blinks shut.

Squinting, we watch the thinnest wedge of the world
and call it complete.

The cat, at rest in my lap, jerks alert at each surprise sound,
then settles in again. One must relinquish each disturbance as it comes.

We fear and so refuse to witness what is ours:
love, mishandled love, indifference and little else.

A flurry of anchovies and broken water:
the transparent sea keeps invisible predators.

Helicopters circle the city, sending down a cataract roar
as searchlights displace the night.

Alarms caterwauling this way and that
demarcate the distance between ourselves and new disasters.

Cataclysm does not have to be our offspring.
I will not mother mayhem.

Borne of upheaval, the mountain draws in its clouds,
but keeps its many sheer faces above the cloud-line.

This heart, this mind, these hands, if open, can hold and mend—
if clenched, can only seize or dumbly pummel.

The moon levitates with unseen abandon.
What things refuse to reflect or release?

Holes in the universe. Voids.
Such black matter is not just in space.

Ik wil graag proberen om ook dit gedicht te voorzien van beelden en geluid.
Een voorlopige track is er al.

18% Paranoid

H.K. Hummel gaf me de toestemming om ermee aan de slag te gaan.
De zoektocht naar beelden is begonnen.
Denk chaos, poppen, geloofsmirakels,...

Resultaat hopelijk over onafzienbare tijd.

Where Sins Are More Sinful

2011-09-27T19:40:00.002+02:00

Vorige week schreef ik al over een project voor een gedicht van Heather Haley.
De ideeën voor beelden kwamen deze keer redelijk snel. Bij zonden dacht ik associatief aan 'wassen in onschuld'. Op zoek dus naar 'douchebeelden'. Die vond ik bij Erica Scourti.
Verder maakte ik een 'voorbijrazende' achtergrond uit bewerkte beelden van opnames die ik een half jaar geleden maakte vanuit een Gents bootje en een resem foto's van de meest uiteenlopende zaken, gezichten, symbolen.

Het is de voordracht van Heather die dit filmpje echt 'afmaakt'.

Enfin...'t is klaar.

Where Sins Are More Sinful

Woorden en stem: Heather Haley
Camera, montage, bewerking: Swoon
Muziek: Roderick Shoolbraid, Swoon
Footage douche: Erica Scourti

Publicaties, screenings en selecties: Visible Verse, Park & Neustadt

2011-09-26T09:30:00.002+02:00

Het zijn fijne dagen voor de verspreiding van mijn werk...

The Neustadt Festival of International Literature and Culture

Nu vrijdag 30/09 geeft Yahia lababidi (als jurylid) een lezing op het Neustadt Festival (Oklahoma) alwaar hij de fantastische John Banville heeft genomineerd.

Tijdens die lezing gaan ze onze samenwerkingen 'What do animals dream?' en 'Words' vertonen. Fijn.

Visible Verse

Op 19-20 november organiseert Heather Haley in Vancouver opnieuw het 'Visible Verse (Videopoem)festival'

Voor dat festival was er eerder dit jaar een 'open call'

Niet minder dan vier van mijn filmpjes haalden de eindselectie en worden dat weekend vertoond.

On Edward Hopper's Automat H.K. Hummel

Stockholm Syndrome Howie Good

What do animals dream? Yahia Lababidi

Sleepdancing (Giddoo) Yahia Lababidi

Fantastisch nieuws waar ik héél blij mee ben.

Park Magazine

Eerder in september kreeg ik het nieuws dat Park Magazine mijn inzending mee heeft geselecteerd voor hun volgende issue.

Afgaande op hun vorige publicaties en de andere geselecteerden, een selectie waar ik erg trots op ben.

Moving Poems

Dave Bonta blijft mijn projecten op de voet volgen en ondersteunen.

Onze samenwerking voor Kenneth Pobo en de volledige Propolis Triptiek werden op Moving Poems geplaatst.

Dat ik met al deze zaken opgetogen ben is een understatement van formaat. Zeer blij, trots,...

En een enorme motivatie om verder te blijven werken en zoeken naar woord,beeld en geluid...

18% Paranoid

2011-09-23T09:31:00.000+02:00

Het worden herfstige dagen. Of misschien is dat enkel maar een indruk.

Tijd om even terug te kijken...
De laatste maanden heb ik behoorlijk hard gewerkt. Veel filmpjes gemaakt.
En muziek.

Klanken en geluiden bijeen geharkt.

Tijd om die tracks bijeen te rapen.

18% Paranoid is de derde verzameling van die klanktapijten.

Je kan ze hier gratis en voor niks downloaden

Je kan ze hier beluisteren:

18% Paranoid by Swoon Bildos

De zonden van Heather Haley

2011-09-21T10:47:00.000+02:00

Heather Haley is een beetje een manusje van alles...
Poet, Author, Media Artist, Musician, Performer, Editor, Publisher, Curator, Speaker, Panelist, ...
Heather stuurde ons enkele gedichten voor onze 'Propolis' triptiek, goede gedichten.
Ze wilde ze heel graag zelf voordragen en dat paste niet in de vooropgezette werkwijze van die triptiek.
Jammer, want sterk en sprekend werk.
Ik stelde haar voor om na de triptiek iets met één van haar gedichten te doen.
Een beetje weg en weer e-mailverkeer resulteerde in het feit dat ze haar CD's met spoken-word en poëzie werk opstuurde.

Uit haar eerste cd, Surfing Season haalde ik het gedicht 'Where sins are more sinful'
De opname die ze samen met muzikant Roderick Shoolbraid had gemaakt paste wonderwel bij een track (Can't stop now) die ik eerder maakte.

Ik heb beide opnames samengevoegd tot een nieuw geheel en aan Heather voorgesteld om daar een nieuw filmpje van te maken. Ze was akkoord.

Where Sins Are More Sinful

A river flows
down to the Atlantic;
the Matapedia
Irish and cathedral
on one side
Québeçois and cathedral
on the other.
They all know what sin is.

Jeanette walked to the pier
every day, bought a fresh lobster
concealing the quarts of beer
from Olive and Reggie
in the toilet tank.
She hung a rosary there
to atone
for the bastard
she nourished with
lobster and beer.

Tiny filigree iron cross
laced with lines of rust.

Ondertussen is de triptiek afgewerkt en kan ik aan de slag met die woorden van Heather Haley.
Ongetwijfeld meer over onafzienbare tijd.

Propolis, resultaat;

2011-09-19T17:12:00.000+02:00

Blij. Trots.

Propolis, de eerste 'videopoem-triptych' van Cellodreams, Whale Sound en Swoon Bildos is afgewerkt en on-line geplaatst.

Het was een enorm fijn, organisch werkproces.
3 dichters - 3 gedichten - 3 artiesten - 3 videogedichten.

Ik heb de drie afzonderlijke filmpjes ook samengevoegd en verknipt tot een letterlijke triptiek.

Propolis

When I don't love you anymore is a wasp

The lights are on in the museum

Sunday Services

Alle info omtrent het werkproces, credits, en dergelijke staan samen met de filmpjes gepubliceerd op een site: PROPOLIS

Everything Simple Becomes Complex

2011-09-16T03:25:00.003+02:00

Howie Good behoeft bij de regelmatige bezoekers van dit schrijven en bij de kijkers van mijn filmpjes geen introductie meer. Het is ook geen geheim dat de woorden van Howie mij bovenmaats intigeren en triggeren.

Op de website van Qarrtsiluni vond ik een opname van 'Everything Simple Becomes Complex', voorgelezen door Howie zelf.

Everything Simple Becomes Complex

The phones are dead, our children, unreachable,
unless that’s one of them crying in the street.

Everything simple has become complex.
I should’ve known we’d be abandoned

to vandals and the weather,
and, before heartbreak had vaporized,

admitted to the priesthood of grief,
but my thoughts were taken up with other things,

the advantages of probity versus confession.
Now the three-legged black dog next door,

moved by the poor moon’s blistered face,
growls all night in grisly sympathy.

Trouw aan de titel heb ik een filmpje samengesteld uit allemaal 'mislukte' beelden.
Intro's van opnames, out-of-focus-shots, 'mijn-camera-staat-nog-op-handbewegingen',...enfin zo van die dingen die ik nooit weg kan gooien. Allemaal simpele dingen.
Niets bewerkt, allen zwaar geknipt en geplakt. Door mekaar gehusseld. Complex.

De muziek die ik gebruikt heb was een track die ik eerder deze week had gemaakt,
New Thoughts on an old sore

Veel meer is daar niet aan toe te voegen.
Het spreekt voor zichzelf; 'Everything Simple Becomes Complex'.

Enfin...'t is klaar.

Everything Simple Becomes Complex

Woorden en stem: Howie Good
Camera, montage en muziek: Swoon

Propolis; work in progress - samenwerking, inspiratie en toestemmingen...

2011-09-15T23:10:00.000+02:00

Een dag of 10 geleden schreef ik over de opzet van een nieuwe samenwerking.
Samen met Kathy McTavish en Nic Sebastian ging ik op zoek naar dichters en gedichten voor een nieuwe 'videogedicht-triptiek'. De dichters werden gekozen (David Tomaloff, Donna Vorreyer en Lisa Cihlar) Een trio gedichten werd eruit gelicht. Een triptiek in woorden, nu nog beelden, klanken. Een titel.
Propolis.

Nic verzorgde 3 geweldig inspirerende lezingen en Kathy schreef daar dan weer muziek op. De samenwerking is vruchtbaar. Met veel input van en bij elkaars werk. Organisch bijna.

Mijn zoektocht naar beelden heeft ook zijn resultaat opgeleverd.

Inspiratie heb ik in de eerste plaats gevonden bij de schilders
Turner en Goya. Vooral dan in de kleuren en de vulkaan.
Dat bracht me dan weer bij Prelinger Archives waar ik geweldige beelden vond van vulkaanuitbarstingen op Hawaii.

Die vulkaanbeelden vormen de 'achtergrond' van de filmpjes.

Voor de 'voorgrond' wilde ik werken met beelden van bestaande
video-kunstwerken.

Natuurlijk omdat dat alvast eersteklas beeldwerk oplevert, maar ook om bestaande videowerken opnieuw te integreren.
Ze te laten samenvloeien met 3 verschillende kunstvormen (woord, muziek, voordracht)

Om zo uiteindelijk tot een triptiek te komen, die zijn oorsprong dan weer kent in de oude schilderkunst. Enfin een cirkeltje.

Ik heb beelden gezocht en gevonden. Beter nog, ik heb de toestemming gekregen om de beelden te bewerken en te hergebruiken.
Van wie en waaruit de beelden komen, zal te zien zijn in het eindresultaat.
Maar een spreekwoordelijke tip kan ik al wel meegeven in een paar stills.

Kwestie van de eventuele honger aan te scherpen.
Later ongetwijfeld meer.

'Tom Kessler, Stockton Island, 1887' voor Qarrtsiluni

2011-09-13T18:25:00.000+02:00

In een bericht van vorige week vertelde ik al van de opdracht die ik aannam van Qarrtsiluni.
Of ik een filmpje wilde maken bij een van de gedichten van de winnaar van hun 'chapbook-contest'.

Het gedicht speelt, zoals de titel al doet vermoeden natuurlijk, in 1887.
Hoewel ik probeer 1+1 beelden te vermijden, ben ik toch op zoek gegaan naar oude opnames.
Het Prelinger archief heeft een schat aan oude opnames.

Beelden van een 'tramrit' door San Francisco na de aarbeving van 1928, houthakkers in Calofornië in 1931, nieuwsuitzendingen, documentaires, films...
Ze hebben het allemaal.

Voor de bewerking van de beelden heb ik me (lichtjes) laten inspireren door een foto van Filip Tas.
Vanwege een vermoedelijke voorliefde voor bos en natuur van de dichter heb ik alles een groene tint meegegeven en op aanraden van Dave Bonta verwerkte ik een fuut in de klankband.
Enfin, 't is klaar...

Tom Kessler, Stockton Island, 1887

Woorden en stem: Kenneth Pobo
Concept, montage, bewerking en muziek: Swoon
Dank aan Prelinger Archives, Qarrtsiluni.

Savannah Man

2011-09-08T20:43:00.000+02:00

Ondanks ik verschillende projecten draaiende hou, is er (vooral tijdens de lange 'exporttijden' van films) veel ruimte om andere zaken te doen. Opruimen thuis, schoonmaken, winkelen,...

Maar meestal benut ik die tijd om een filmpje te maken. Een ander.

Ik wil nog eens de aandacht vestigen op de dichteres Nic Sebastian. De vertolkster en stem krijgt tegenwoordig zoveel aandacht in mijn werk, dat je zou vergeten dat ze zelf ook gedichten schrijft.
Goede.

Savannah Man ( uit 'Forever Will End On Thursday') is er zo eentje.

what might stop him from walking out
into the soughing heat of his
savannah what might keep him
from its burning winds its
tricks its cozy
punishment

his feet are sewn to hot
trails only by wrenching by brute
ripping in his walk might he tear
into the blood table

would he fall then free
and bloody onto cold alien
steppe

De spooky soundtrack vroeg om spooky (Lumière-achtige) beelden.
Die heb ik gevonden in een camera-test (Bell and Howell Filmosound 8) van Jesse James Hennessy

Knip- en plakwerk deed de rest.

Enfin, 't is klaar...

Savannah Man

Woorden en stem: Nic Sebastian
Camera: Jesse James Hennessey
Concept, montage, bewerking en muziek: Swoon

Opdracht Qarrtsiluni

2011-09-08T10:15:00.001+02:00

Qarrtsiluni is een on-line literair magazine.
Elk jaar hebben ze een chapbook poëzie wedstrijd. De winnaar voor 2011 is Kenneth Pobo.

De mensen van Qarrtsiluni hebben mij gevraagd of ik een videogedicht wil maken van één van de gedichten uit Ice and Gaywings, de winnende collectie.

Ja, dus.

Over Ice and Gaywings schreef de eindjury van Qarrtsiluni:
"The experience I value most in reading this collection is the way its language (never romanticized) and tone (never overwrought) allowed me to settle with increasing depth into the poems’ rhythms and precise observations — about the natural world, now only partially reclaimable from so many forms of artifice; about the intrusions of contemporary urban life and culture; about histories older than us that haunt and shadow place. And finally, its urgent reminder to listen, look, and learn to dwell again."

Mij deden Keneth zijn gedichten soms denken aan de sfeer die David Vann oproept in zijn boek 'Legende van een zelfmoord', niet de wrange geschiedenis in het boek, wel de verwoestende, ruwe schoonheid van die afgelegen bossen.

Mijn keuze is gevallen op het gedicht

'Tom Kessler, Stockton Island, 1887'

No one back in Louisville asks
if I’m happy. They pity me,
alone, long winters, no family.

Logging. We scratch ourselves raw
from mosquitoes. Saws cut off
fingers, limbs. Many pack up
for warmer places,
not a city of hardwoods.

Stockton Island surrenders
fall and spring quickly. Winter
ice turns shores jagged.
If I had a son, would I
tell him to try this work?
He’d have to like hearing
wind in trees, smelling peat,

wood smoke, oxen. The company’s
hitting hard times, men
laid off and fired. Maybe
I’m next. What to do
when I leave? I’m full

of trees, birds, the coming
of spring when Superior thaws.

Dave Bonta van Qarrtsiluni stuurde me alvast een opname van het gedicht zodat ik al wat kon experimenteren.Ik heb al geschikte beelden gevonden en met de welkome suggesties van Dave, werk ik nu aan de montage. De auteur stuurde vanmorgen zijn eigen opname door zodat een afwerking niet lang gaat uitblijven.

Druk voorwaar.
Maar lekker.

Propolis en selectie Park

2011-09-06T14:37:00.000+02:00

Opgetogen.
Dat ben ik.
Opgetogen omdat een eerdere samenwerking resulteerde in een idee.

Opgetogen om dat we op onze 'call for submissions' een geweldige respons kregen.
Meer dan 30 dichters vertrouwden ons hun woorden toe.
Een serieuze stapel gedichten om te lezen, proeven.
Er volgde intensief mailverkeer weg en weer tussen de verschillende tijdzones.
'Dit wel, dit niet...dit klinkt lekker, dit niet, dit is goed...maar moeilijk, dit is moeilijk...maar goed...'
Hoewel we eerst drie gedichten van 1 dichter wilden bewerken, konden we sommige 'overeenkomsten' niet negeren.

Een keuze werd gemaakt. 3 gedichten. 3 dichters, ook. Het wordt een triptiek met (opnieuw) 3 verschillende dichters, die los van elkaar gedichten hebben geschreven die mekaar kunnen opheffen. Verdiepen.

The lights are on in the museum (from Complex Machinery) - David Tomaloff

My heart is open but done with errors. I have placed a number of frequencies under my pillow in hopes my dreams will play in the form of a radio this night. Data drifts in silence, grinning among the faces in the rafters—their ammonia celestial bodies telegraph to the ghosts in the carpeted hall. The light bulb is filled with bees, buzzing out of sequence. They’re dancing like drunken sailors on a weekend pass—temporarily home from the war. If I hold out my hand, I can almost touch the darkness that exists just beyond the pattern cut across it by the light. A shadow on the wall suggests the trees have begun to notice the same.

Sunday Services - Lisa Cihlar

Bees are living in her hair. She is baptized by a summer storm sky roiling and black, pierced with needles of lightning. She will be a hot fever all night. In the morning, gazpacho for coolness and crunch. The bees fly out to pollinate the cucumber’s yellow flowers dripping pollen. That is why she bears them. The next door pig is rooting quackgrass roots. He is a minister on weekends. He claims all of our souls are going fiery. The overturned water tank is his pulpit and nothing grows underneath it in the dark. He passes mushrooms for the body, frigid well water for the sangre. She has enjoyed his sermons in the past, but the more he eats and the bigger he gets, the less sense he is willing to make. He never forgets to pass the collection plate and she always tosses in a smashed tomato or a heavy eggplant. The bees just circle and ignore. Honey drips off her nose and chin now. There is no magic here, just life a half a degree north of the 42nd parallel where we all keep a shotgun in the closet and the sun is up for 15 hours and 15 minutes on the summer solstice.

When I Don't Love You Anymore is a Wasp - Donna Vorreyer

Parasitic, predatory, she flaps two sets of wings
against my tongue, builds a papery nest that absorbs

my saliva, sucks my mouth dry. I stutter out nonsense
to avoid the prick of her ovipositor, its paralytic venom.

It would be easy to avoid this. It would be easy to gag her
out, separate her thorax with my teeth, silence her buzz,

but she is insistent. She wants me to spit her with wild
velocity, stinger first, straight into your patient face.

Propolis wordt de titel van de triptiek. Nic sebastian heeft de drie gedichten al ingelezen. Kathy McTavish werkt aan een passende track en ik ben al volop aan het werk met storyboards en beelden.

Later ongetwijfeld meer hierover.

Opgetogen was ik ook (zeer) over het nieuws dat ik geselecteerd ben voor Park Magazine.
Park Magazine is een ambitieus jong magazine met aandacht voor alle vormen van beeldende kunst.
Hun volgende nummer wordt een thema-nummer rond 'crisis'.
3 van mijn films op basis van woorden van Howie Good haalden dus die selectie.
Opgetogen dus.

Videopoem Triptych

2011-09-01T22:02:00.001+02:00

Het werkproces voor 'Flight (The Sights and Sounds of Arctic Birds)' heeft meer opgeleverd dan een mooi filmpje.
De werkwijze en de inbreng van de verschillende creatieve zielen was op zijn minst inspirerend.
Inspirerend in die mate dat we hebben besloten er een vervolg aan te breien.

Ik schreef eerder al dat 'Nightvision (this was supposed to be about Karl, but it didn't end up that way)', 'On Edward Hopper's Automat' en 'There are Howling Wolves' voor mij een triptiek vormen.

Nightvision is de eerste triptiek de appart on-line werd gepubliceerd.

Nic Sebastian, Kathy McTavish en ikzelf willen nu een nieuwe triptiek maken. We hebben een 'open-call' voor dichters. Een zoektocht naar 3 geschikte gedichten van 1 dichter of 3 gedichten van verschillende dichters...
Wij gaan dan met de geselecteerde gedichten aan de slag om een nieuwe triptiek te maken.
Spannend.

Flight. Resultaat.

2011-08-31T10:30:00.001+02:00

Eergisteren vertelde ik u al over de uit de kluiten gewassen, georkestreerde samenwerking tussen een dichteres, een celliste, een woordkunstenares, een videokunstenaar en ondergetekende.

Ik heb er hier en daar nog aan geschuurd en geknipt de laatste dagen, maar het is tijd om het eindresultaat van die samenwerking los te laten.

'Flight (The Sights and Sounds of Arctic Birds)' is een eerbetoon aan Art Spiegelman (eerder nog aan zijn vader Vladek en zijn moeder Anja).
Zeer recent las ik 'Maus I en II'
Dat verhaal en die beelden zaten al in mijn hoofd toen ik het verzoek kreeg van Helen Vitoria.
De beelden van het Holocaust Memorial in Berlijn had ik al langer ontdekt. Ze lagen zeer voor de hand,
maar ik heb geprobeerd ze genoeg te abstraheren.
Grafisch, bijna.

Het is mijn meest minimalistische video tot op heden.
Het werkproces daarentegen was dat niet. Ik vonde het zeer fijn om al die talenten te bundelen.
Het heeft me extra ideeën gegeven voor de toekomst.

Enfin, 't is klaar.

Flight (The Sights and Sounds of Arctic Birds)

Woorden: Helen Vitoria
Stem: Nic Sebastian
Camera: Ira Mowen
Muziek: Kathy McTavish
Concept, productie, montage en bewerking: Swoon

Met dank aan Art Spiegelman (for Vladek & Anja), Whale Sound, Gold Wake Press, Cellodreams

Flight collaborations...

2011-08-29T13:22:00.000+02:00

Het verzoek dat Helen Vitoria mij 2 weken geleden stuurde, belooft uit te monden in een vruchtbare samenwerking tussen verschillende creatieve zielen, die elkaar enkel virtueel kennen (lang leve het net!)

Op vraag van Helen en mij was Nic Sebastian van Whale Sound alvast zo vriendelijk een schone lezing van het gekozen gedicht op te nemen.

Hoewel ik al een 'soundscape' had gemaakt voor
mijn oorspronkelijke beelden (een verlaten huis, met water ondergelopen vloeren,...) kwam er vorige week een nieuwe kennismaking op aangename wijze roet in dat idee gooien.

Kathy McTavish had via FB kennis gemaakt met mijn werk. Kathy speelt cello en maakt daar zelf ook intrigerende video's bij. Luister en kijk.

"Of ze misschien eens zin had om op basis van een gedicht muziek wilde componeren?"

Ja dus. Heel erg fijn.
Afgelopen weekend kreeg ik een track toegestuurd. Sober, kaal bijna. Donker. Schoon.

De muziek van Kathy, Nic's lezing en de woorden van Helen stuurden me resoluut naar een volledig ander idee.
Op een Vimeo-groep van het Disposable Film Festival vond ik luchtbeelden van Berlijn (gefilmd met een ballon) Het oorspronkelijke filmpje van Ira Mowen duurt 16 minuten. Eén sample van amper 30 seconden heb ik bewerkt tot een filmpje van 4 min.
Het resultaat mag u later deze week verwachten.

Ademloos. Resultaat.

2011-08-26T13:11:00.000+02:00

Onder het moto 'op tijd loslaten' heb ik besloten niet verder te schaven en schrapen aan mijn bewerking van 'Ademloos' van Delphine Lecompte (uit 'De dieren in mij' De Contrabas, 2009)

Er is een beer, er zijn mensen die zich te goed doen aan een beetje 'zwembadplezier'.
Er is waterschade. Letterlijk en figuurlijk...

Enfin, 't is klaar...

Ademloos

Woorden: Delphine Lecompte
Stem: Arlekeno Anselmo
Camera, bewerking, montage en muziek: Swoon
Bronbeelden Beer: Troy & Paula Scott
Bronbeelden Zwembad: Nathan Rotic

Ademloos

2011-08-23T10:25:00.000+02:00

Begin deze maand schreef ik al over Delphine Lecompte.

Het gedicht dat ik wil voorzien van beelden en geluid is gekozen.
Ademloos (uit 'De dieren in mij' De Contrabas, 2009)

Ademloos

Toen je auto de tunnel indook
hielden we onze adem in
dat hadden we zo afgesproken
nog voor ik het licht aan het einde zag
had ik al opgegeven en driemaal mijn longen gevuld
maar zonder jouw adem naast mij
voelde het alsof ze werden gevuld met natte aarde.

Ademloos bereiken we de parking
van een vijandige meubelketen
waar je gerookte zalm op Zweeds brood kan eten
terwijl je kinderen of die van een ander
verdrinken in een bad van ballen
of simpelweg worden meegelokt.

Je kocht een sofa voor je dochter
die alle mysterie uit haar leven heeft gebannen
en dus werkt aan winsten op varkenskoteletten
het werd een beige sofa met rode spikkels
waar je geen aanstoot aan kan nemen.

Op de terugweg werden we bevangen
door smog en weemoed
jij door smog
ik door beide

Een voorlopige klankband is er al;

Ademloos

Sindsdien heb ik al flink wat beeldmateriaal bewerkt, gemaakt, gezocht...
Verschillende ideeën hebben de spreekwoordelijke revue gepasseerd.
2 oude mensen op een bankje, luchtbeelden, een winkelcentrum,...
Het waren vooral beelden die de sfeer van alledaagsheid en argeloosheid moesten weergeven.
Niks werkte.
Opnieuw dus. Verder zoeken, schaven. Ik wilde ook een dier (of meerdere)
Hoewel in Ademloos geen beest zit, zitten er in haar bundel veel. Het zou fijn zijn moest het filmpje een stuk van de beestenboel in heer bundel meekrijgen.

Argeloos.

Een tijdje terug heb ik via Dave Bonta zijn thuisbasis geweldige nachtbeelden gevonden van
een beer (credit Troy and Paula Scott)
Die hebben de sfeer die ik zocht. Van hieruit kan ik verder. 8MM-beelden van zwembadplezier (argeloos) en een oud filmpje dat waterschade heeft geleden kunnen het geheel samentrekken.

Resultaat op komst.

Verzoeken allerhande enzo...

2011-08-22T09:01:00.000+02:00

Een andersomvraag (x2).

Normaal vraag ik een dichter of ik zijn of haar gedicht mag gebruiken voor een filmpje.
Deze keer niet.
Vorige week kreeg ik een vraag van Helen Vitoria; of ik eens wilde kijken of het mogelijk was om op basis van één van haar gedichten een filmpje te maken.
Een fijne evolutie.
Hier komt ongetwijfeld een vervolg op...
Eerst ben ik begonnen met te lezen wat de dame zowal heeft geschreven...

Iets als The Sights and Sounds of Arctic Birds
(afbeelding: Anthropology by Peter Schwartz )
sprong er meteen uit. In vorm, opzet, maar vooral in sfeer.
In samenspraak met de schrijfster, hebben we Nic Sebastian van Whale Sound gevraagd om een lezing te doen van het gedicht.

The Sights and Sounds of Arctic Birds

i.
he says it has something to do with heartless creatures, like wolves. Or the way they feed off one
another’s echo and follow blood trails in the snow. Sea birds fly low, they reverse their patterns.

i(a): Predation has something to do with this. The shortening of Autumn days.

ii.
she says grief passes in exactly six months and you emerge cleansed. She draws a circle in the
snow with a stick, there are no real stages, it is not methodized like feathers.

ii(a): Kingfishers are scouring near the reed mace. A lull over the water.

iii.
I wait for the birds to settle down, migration becomes too powerful at times. I forget the window,
leave it open−
They bypass latitudes: adapt to suitable winter habitats.

iii(a): A reserve area of land, without body.

Een eerste voorzichtige poging tot klanken leverde alvast volgende track op:

Arctic Birds

De afwerking, met beelden is voor later.

Normaal stuur ik filmpjes op naar festivals en wedstrijden in de hoop een selectie uit de brand te slepen en een screening te krijgen.
Deze keer niet.
Twee weken geleden kreeg ik vanuit Litouwen (Riga) van de dichters/kunstenaarsgroep Orbita de vraag of ze één van mijn filmpjes mochten spelen op hun festival 'word in motion'
Een fijne evolutie.
Op 3 september zullen zij, naast een hele hoop andere fijne vleeswaren 'On Edward Hopper's Automat' (mijn filmpje naar een gedicht van HK Hummel over een schilderij van Edward Hopper) spelen. En daar ben ik héél blij mee.

Andere zaken blijven nog bij het oude.
Zo heeft de onvermoeibare Dave Bonta nog een paar van mijn filmpjes geselecteerd voor zijn 'Moving Poems'. Een gegeven waar ik nog altijd blij van wordt.

Allemaal zaken die me vooruit blijven duwen in de zoektocht naar de juiste balans tussen beeld , woord en geluid. Met veel plezier.

The Universe

2011-08-18T10:25:00.021+02:00

Gisteren plaatste ik een bericht over de komst van 'The Universe' naar een gedicht van Neil Ellman, gelezen door Nic Sebastian (voor Whale Sound)

Het filmpje is klaar.
Het werd ook al meteen opgepikt door Moving Poems.

Fijn zo.

'The Universe'

Woorden: Neil Ellman
Stem: Nic Sebastian (For Whale Sound)
Camera, montage, bewerking en muziek: Swoon
Dank aan:
Whale Sound (whalesound.wordpress.com/)
Bolts of silk (boltsofsilk.blogspot.com/2009/09/universe-by-neil-ellman.html)
McDonsco, Double Jack Black, Citizen Exeptional voor hun beelden.

The Universe

2011-08-17T09:40:00.000+02:00

Bij zo'n allesomvattende titel kan je allen maar afkomen met beelden van het weer.
Voilà.

'Universe' (Bolts Of Silk, 2009) is een gedicht dat ik heb 'gevonden' op Whale Sound.
Die fantastische collectie prachtige lezingen van en door Nic Sebastian blijft voorlopig een bron van inspiratie.

Neil Ellman is de schrijver en hij was zo vriendelijk om de toestemming te geven dit gedicht te gebruiken.

Een muziekje lag al klaar (met een sample van Moondog):
The beginning

Universe

The universe expands, contracts,
Curls back upon itself,
Crashes in thunderous jolts
Unheard in spaceless space.

The universe begins and ends
Begins again somewhere
Where there is no where
And ends where it begins.

The universe gives birth
To cosmic eggs, itself an egg,
A progeny of stars and nebulae

Racing to the end of endless time.

The universe unfolds, a dream,
Traveling at the speed of light
And standing still while it surveys
The loneliness of strings.

Mijn eerste gedachte was; veel te veel mensen, en dieren en eten, en drukte, en...

Mijn tweede Noorderlicht en ijs en sneeuw, en...

Ik heb enkele dagen liggen spelen met beelden allerhande uit die 2 gedachtengangen.

Er is niet heel veel van over gebleven.

Niks eigenlijk...Ik had nog ergens beelden liggen van een geweldige storm die door de bomen jaagt.

Heel veel slecht weer...
Die wilde ik knippen en plakken over de voordracht van Nic. Dat werkte, maar niet in combinatie met de beelden van mijn eerste gedacht.
Herdenken dus.
'After the flood' spookte door mijn hoofd. Als beeld, als idee.
Als ik dat 'googelde' kwam ik bij beelden van de overstroming van de Sandy River (Lolo Pass) en de St.George Flood.
Maar was er niet nodig. Enkel de toevoeging van het geluid van een onweer boven Mechelen van enkele weken terug...

Enfin, 't is op komst...

Nightvision (This was supposed to be about Karl, but it didn't end up that way)

2011-08-13T00:31:00.001+02:00

In een eerder bericht schreef ik over het gedicht 'This was supposed to be about Karl, but it didn't end up that way' van Sherry O'Keefe

Het is gelukt om de beelden van Kristoffer Jansson en Keith Marcel samen te voegen alsof ze voor één project gemaakt waren.

Voor mij is dit filmpje het slotstuk van een 'triptiek'.
Samen met 'There are howling wolves' en 'On Edward Hopper's Automat' vormt 'Nightvision' een
drieluik waarin ik heb geprobeerd de sfeer, de gevoelens, de gebeurtenissen van de nacht te vatten.

Nightvision (This was supposed to be about Karl, but it didn't end up that way)

Gedicht: Sherry O'Keefe
Stem: Nic Sebastian (voor Whale Sound)
Camera: Kristoffer Jansson, Keith Marcel, John Freigang, en Swoon
http://www.vimeo.com/kristofferj
http://keithmarcel.com/
Concept, montage en muziek: Swoon
Dank aan Cameron McCoy, Alexander Frederiksson.

uit 'Vandaar dit huwelijksleven' (Sylvia Hubers)

2011-08-11T07:47:00.002+02:00

Sylvia Hubers is een Nederlandse schrijfster. Bijna vier bundels, kortverhalen, stadsdichter Haarlem...
Haar 3e bundel 'Vandaar dit huwelijksleven' (Prometheus, 2009) is een plezier om te lezen.
Het maakt me zeer nieuwsgierig naar nummer 4 (God gaf ons apparaten)

Over 'Vandaar dit huwelijksleven' schreef men mooie dingen:

"Hier hebben we een vrouw aan het woord die naakte gekte en waanzin toelaat of aantrekt, en daar, in jaloersmakende buien van vormbewustzijn, een klap aan uitdeelt, waarna er zelfs voor Opel- en Ford-rijders te genieten poëzie uitrolt. Om die klap uit te delen en de gekte/waanzin te betrappen, heeft Hubers geen moeilijke woorden nodig. Integendeel. Met huis-, tuin- en keukentaal, die dicht bij die van de Libelle ligt, creëert ze soms bevrijdende, soms benauwende universa" (Hans Van Willigenburg)
"De gedichten van Sylvia Hubers zijn kordaat en puntig. Er zijn prozagedichten met grappige titels als we drinken onze rode port en houden onze kop. Het zijn kleine monologen of dialogen, over het rechtleggen van een kleed, of dat de hemel van alle mensen is nu Jan Wolkers er woont. Op een innemende manier laat Hubers de hulpeloosheid zien van de mens, die van vergissingen logica probeert te maken. Het is poëzie die het heel goed doet in de voordracht, door het onderkoelde absurdisme spreken de gedichten meteen aan." (Erik Lindner)

wat mij vooral aantrok in de bundel zijn die gedichten waarin ze speelt met de grenzen tussen poëzie en proza (Korte -zeer korte- verhalen).

Howie Good (de kijkers van mijn filmpjes wel bekend) doet dat soms ook en schreef er ook over;

“One of the defining characteristics of poetry for me is that it suggests a lot with a little. Prose can be discursive, but I see poetry as the most concentrated form of literary expression. It’s the difference, if you will, between the spread of a shotgun blast and the precision of a rifle shot. I am attracted to prose poetry in part because it can exploit this difference. A prose poem looks like prose, but acts like poetry, beautiful in its ambiguity” (Howie Good)

Het is van één van die 'proza-gedichten' (bv Het kleed in de gang) waar ik een filmpje van wil maken. De toestemming heb ik gevraagd en gekregen.
Altijd fijn, zo'n nieuw gegeven om mee te spelen.

Het kleed in de gang

Ik heb het kleed in de gang, ik heb
het kleed in de gang, het kleed in de gang,
heb ik - en ik heb gezien dat het scheef lag-

niet rechtgetrokken, ik heb een uur, een uur lang
het kleed in de gang niet rechtgetrokken, ik heb
dat pas na een uur gedaan. De dokter zei dat het
niet nodig was het kleed in de gang voortdurend
recht te trekken, en het zou kunnen dat hij gelijk
heeft, het zou kunnen, maar hoe kan ik nou het
kleed in mijn hoofd rechttrekken als het in de
gang al niet eens recht ligt. Eerst de gang en dan
mijn hoofd. De dokter zei dat het kleed niet in mijn
hoofd hoort te zitten. Maar hoe krijg je een kleed
uit je hoofd. Uit de gang. Ja. Ik stel mij voor
hoe ik op een ochtend het kleed oprol het de trap
af laat hupsen en het op de stoep neerleg om door
jan en alleman mee te laten nemen. Maar hoe weet
ik dan dat het bij jan en alleman in huis recht ligt?
En hoe weet ik of ik zelf dan niet een ander kleed
neer ga leggen in mijn gang en dan zitten er twéé
kleden in mijn hoofd. De dokter zegt dat ik het kleed
expres scheef moet leggen. Ik moet naar de gang gaan
ik moet het kleed aankijken en het niet één centimeter
niet twéé centimeter, maar drie of vier centimeter uit
het lood leggen. En ik moet dan rustig gaan slapen.
De volgende dag moet ik wakker worden, constateren
dat er helemaal niets verkeerd is gegaan!

There are howling wolves

2011-08-08T07:52:00.000+02:00

Nic Sebastian, die al voor enkele geweldige lezingen zorgde in mijn laatste filmpjes, is zelf ook schrijfster. Het was dus enkel een kwestie van tijd voor er een gedicht van haar zou fungeren
als basis voor een nieuw werk.

'There are howling wolves' komt uit de bundel 'Dark And Like A Web (Brief Notes On and To the Divine by Nic Sebastian)' (Broiled Fish & Honeycomb Nanopress, 2011)

Die gedichten liggen op het net voor het oprapen. Zo maar voor iedereen met goede ogen en oren.
Voor iedereen die er goesting in heeft.

There are howling wolves

there are howling wolves
among the poplars
their voices tessellate the night
and we vibrate

the moon is off course
sliding mercury drunk above us
in some blunt mistaken arc

who will rescue
the shattered constellations
who will pick up the pieces
of this night

who will tell the wolves
we are not coming
we never were

Ze zorgde zelf voor een kristalheldere lezing. (voor de hele bundel trouwens)
Een gepaste track had ik al in gedachte.

Voor de beelden ben ik het niet zo 'ver' gaan zoeken. Tijdens mijn omzwervingen op het net voor gepaste beelden van een ander filmpje kwam ik genoeg beelden tegen die hier perfect voor zouden passen.
Nacht. Autostrades. Mensen.
Ik heb die nachtbeelden vertraagd, versneld en vermengd
met eigen opnames van een nachtritje naar Amsterdam.
Het was een beetje de bedoeling dat de drie delen (muziek, gedicht-stem en beelden)
op mekaars 'ritme' zouden beginnen glijden... of zoiets...

Enfin, 't is klaar.

There are howling wolves

Woorden en stem: Nic Sebastian
Concept, bewerking, montage en muziek: Swoon

What do animals dream? Remake/Remodel.

2011-08-04T07:47:00.000+02:00

In een bericht eerder deze maand had ik het over de wens om een andere versie te maken van "What do animals dream?

Navraag gedaan bij Yahia Lababidi of ik zijn gedicht opnieuw mocht voorzien van beelden.
Dat mocht. Gelukkig, want ik had al een idee, en beelden, en geluid, en...

En toch heeft het even geduurd.
Vertrokken van het idee dat het 'minder experimenteel' moest zijn, maar wel 'zeer dromerig', 'minder nerveus', maar wel 'ijler', 'minder beeldrijk', maar 'krachtiger', had ik het mezelf niet direct gemakkelijk gemaakt.
Veel geschrapt. Idee na idee, beeld na beeld.
Het enige dat uiteindelijk overbleef was het idee van de bomen. En het licht.
Veel bomen en veel licht.

Ja, Alice in Wonderland is niet ver weg (in mijn eigen verbeelding toch niet).
En ja, het is toch weer behoorlijk experimenteel (geworden).

Enfin,...
't Is klaar.

What do animals dream?

Gedicht en stem: Yahia Lababidi
Stem (fluister): Arlekeno Anselmo
Concept, montage, bewerking en muziek: Swoon
met dank aan: Hakusuikai, Crisis Chronicle Press

Nieuwe uitdaging: De dieren in mij.

2011-08-03T10:37:00.000+02:00

Delphine Lecompte (ja, de kleindochter van) schrijft.
Haar debuutroman was Engels.
Kittens in the Boiler (Thieves Jargon Press, 2005)

Ze schrijft ook gedichten.
En ze doet dat goed.
Over buitenbeentjes en beesten. Soms grillig.
Vaak met een hoek af.
Grappig ook.

Vorig jaar won haar bundel 'De dieren in mij' (De Contrabas, 2009) de C. Buddingh’-prijs voor beste poëziedebuut.
Dit jaar kreeg ze (samen met Erik Spinoy) voor diezelfde bundel ook
de Provinciale prijs letterkunde.
Ze is stadsdichter van Damme, werkt part-time met bejaarden in een OCMW woonzorgcentrum ('Zij geven mij inspiratie voor mijn teksten en gedichten')

Vorig jaar, ook, verscheen al haar tweede bundel 'Verzonnen prooi' (weerom een sterke titel)
Daarover schreef iemand dan weer:

"Ik weet evenwel niet zo goed wat ik van haar gedichten moet vinden. Enerzijds, en nu chargeer ik, denk ik: wat een ego-exhibitionisme, wat een etalering van baarlijke nonsens, wat een zwaar aangezet absurdisme, wat een aanstellerij en ternauwernood ingehouden hysterie, wat een zottenklap en oplepeling van doldwaze anekdotes...
Opnieuw: en juist daarin schuilt haar oorspronkelijkheid, haar eigenzinnigheid, haar 'authenticiteit', als je dat omstreden en obsolete begrip eens van stal mag halen, afstoffen en oppoetsen...
Op haar geheel eigen wijze is Delphine Lecompte bijzonder eloquent, al maakt ze gaandeweg haar gedichten tal van bokkensprongen en buitelingen. Soms lijkt het wel alsof iets een barst in haar gedachten slaat, waardoor die zich razendsnel vertakken..."

Ik vond 'De dieren in mij' sterk. Beeldrijk.
een uitdaging om te voorzien van geluid en beeld.

'Of ik haar woorden mocht gebruiken in een filmpje?'

'Natuurlijk!! Ik zou dat een hele eer vinden.'

Op komst in de (al dan niet nabije) toekomst een filmpje op basis van een gedicht uit 'De dieren in mij' Bijvoorbeeld.

Ademloos

Toen je auto de tunnel indook
hielden we onze adem in
dat hadden we zo afgesproken
nog voor ik het licht aan het einde zag
had ik al opgegeven en driemaal mijn longen gevuld
maar zonder jouw adem naast mij
voelde het alsof ze werden gevuld met natte aarde.

Ademloos bereiken we de parking
van een vijandige meubelketen
waar je gerookte zalm op Zweeds brood kan eten
terwijl je kinderen of die van een ander
verdrinken in een bad van ballen
of simpelweg worden meegelokt.

Je kocht een sofa voor je dochter
die alle mysterie uit haar leven heeft gebannen
en dus werkt aan winsten op varkenskoteletten
het werd een beige sofa met rode spikkels
waar je geen aanstoot aan kan nemen.

Op de terugweg werden we bevangen
door smog en weemoed
jij door smog
ik door beide

Nightvision (This was supposed to be about Karl, but it didn't end up that way)

2011-07-30T09:27:00.102+02:00

Een werkproces. Een samenloop van omstandigheden.

Eerst kwam ik (op zoek naar gepaste beelden) 'testfilmpjes' tegen van 2 verschillende video-makers.

Kristoffer Jansson en Keith Marcel wilden allebei hun nieuwe camera en/of lens testen bij nacht.
Ze gebruikten allebei een jonge rokende figurant/acteur. Ze maakte er beiden een schoon, licht melancholisch, portret van. Hoewel gemaakt door mensen aan beide kanten van de oceaan, waren de beelden gemaakt om samen te zijn.

Ik zag wel iets in die samenvoeging van die 2 verschillende filmpjes, met een eigen stukje
muziek.

Nightvision. (Voilà, een titel)

Aan de andere kant was ik alweer aan het grasduinen in de geweldige verzameling (goed gelezen en opgenomen) gedichten die te vinden zijn op Whale Sound van Nic Sebastian.Tussen die opnames vond ik het gedicht
'This was supposed to ba about Karl, but it didn't end up that way' van Sherry O'Keefe.
(first published by: Pank)

Naast een geweldige titel ook nog eens een pakkend stukje proza...

'This was supposed to be about Karl, but it didn't end up that way'

His name was Pompey but he was not the original one.
This one was tender about old swords but serious
when it came to storing the same sixpence
in his pocket from the trousers he wore before.
If you asked him, he might tell you
he was not a fathered boy.
At first, you didn’t know him
well enough to ask. Once you showed him how
to align a magnet on a skipper rock
you realized you had no need
to ask him, he would tell you everything.
You both knew what it was like to live
outside watching in. You both knew someone
from across the way and how they hanged
rag dolls by the hair, caught in bureau drawers.
This gave you both the shivers, but others
called them dauntless. This was a word
he had learned in a book you had read the night before.
Did a person really have to build a raft and float
the Mississippi to be dauntless? And what about
the people who didn’t? Were they considered
daunt? Until he showed up, there had been
no one you could ask.

Tegen zo'n samenloop van omstandigheden kan en wil ik mij niet verzetten. Integendeel.

Ik heb de 2 videomakers en de dichteres gevraagd of ik 'aan de slag mag' met hun werk.

Ze zegden alle drie ja. Fijn!

'Nightvision' dus. Een film met beelden uit Zweden, VS en België. Met als 'script' een gedicht uit de VS...

Ik hoop er een eindresultaat mag uitgroeien dat meer is dan de spreekwoordelijke som der delen.

Journeys

2011-07-29T19:11:00.000+02:00

Journeys (The heart of darkness).

Boat.
Train.
Car.
Plane.

Geknipt.
Geplakt.
Geplaatst.

Een vingeroefening.
Speeltjesding.

Journeys (The heart of darkness)

Camera, Bewerking, montage
en muziek: Swoon
Dank aan Fam. Van de Walle

Welcome to hard times; resultaat;

2011-07-28T14:02:00.002+02:00

Enkele weken terug schreef ik al over het gedicht "Welcome to hard times" van Howie Good.

Het was uiteindelijk een behoorlijke 'worsteling' om de beelden (met dank aan Mathew Augustus) te krijgen zoals ik ze wilde.
(Of zoals de woorden en de track het wilde?)

Moody, mistig, onduidelijk...
Het was de bedoeling dat de beelden niet echt helder of duidelijk waren...ze moesten opkomen (als golven) en dan weer terug verdwijnen.
Zo maar,...

Enfin.
't is klaar.

Welcome to hard times

Woorden: Howie Good
Stem: Nic Sebastian (voor Whale Sound)
Camera: Mathew Augustus en Swoon

http://vimeo.com/mathewaugustus

Montage, bewerking en muziek: Swoon

Remake / Remodel: "What do animals dream?"

2011-07-27T13:37:00.000+02:00

Een half jaar geleden maakte ik (een nogal experimenteel) filmpje op basis van het gedicht
'What do animals dream?" van Yahia Lababidi.
Een filmpje waarvan ik het werkproces meer naar waarde schat dan het eindresultaat...

Nu kreeg ik eerder deze week Yahia zijn laatste dichtbundel
"Fever Dreams" toegestuurd.
(Bestellen. Betalen. Beleven!)

Daarin staat ook 'What do animals dream' en prompt kreeg ik goesting om het gedicht opnieuw van klank en beeld te voorzien.
Anders deze keer.

Ik denk hierbij aan sp(r)ookachtige, warme beelden van bossen en takken...een meer zweverige track (fearless in reverse) en veel beestekes natuurlijk.

What do animals dream?

Do they dream of past lives and unlived dreams
unspeakably human or unimaginably bestial?

Do they struggle to catch in their slumber
what is too slippery for the fingers of day?

Are there subtle nocturnal intimations
to illuminate their undreaming hours?

Are they haunted by specters of regret
do they visit their dead in drowsy gratitude?

Or are they revisited by their crimes
transcribed in tantalizing hieroglyphs?

Do they retrace the outline of their wounds
or dream of transformation, instead?

Do they tug at obstinate knots
inassimilable longings and thwarted strivings?

Are there agitations, upheavals or mutinies
against their perceived selves or fate?

Are they free of strengths and weaknesses peculiar
to horse, deer, bird, goat, snake, lamb or lion?

Are they ever neither animal nor human
but creature and Being?

Do they have holy moments of understanding
deep in the seat of their entity?

Do they experience their existence more fully
relieved of the burden of wakefulness?

Do they suspect, with poets, that all we see or seem
is but a dream within a dream?

Or is it merely a small dying
a little taste of nothingness that gathers in their mouths?

Resultaten over enkele weken, dagen,...

Journeys (Heart of darkness)

2011-07-22T10:20:00.004+02:00

't Is tijd.
't Is tijd om (nog) eens iets te maken zonder woorden.
Een gevoel, een gedachte...en beeld.

Abstraheren. Strippen. Ontdoen van zijn eigenheid en zijn rechtlijnige duidelijkheid.

Dan die beelden terugbrengen. Laag boven laag.

Herhalen.

En opnieuw samenbrengen...haaks op elkaar laten staan.

Er is muziek:

Er zijn basisbeelden...
Het proces is in volle gang.
Knip. Plak.
Resultaat later.

Zonder.

Krk en Canvas en screenings

2011-07-20T10:34:00.001+02:00

Nee, geen nieuwe versie van 'Creatief met kurk'.
Wel een nieuwsupdate.

Vanavond maakt mijn minuutversie van 'Words' naar een gedicht van Yahia Lababidi zijn TV-debuut.
Met dank aan de 'canvasminuut'

Ook minuutversies van andere filmpjes als 'The Stockholme Syndrome', 'CtrlC / CtrlV', en 'On Edward Hopper's Automat' haalden de website van de 'canvasminuut'.

Tussen 12 en 14 augustus wordt 'Unentitled' (ook naar een gedicht van Yahia) gescreend op het
tweede 'Experimental film and video festival (D)FEFV' in Krk, Kroatië.

Twee selecties waar ik blij mee ben.

Moving Poems van de immer onvermoeibare Dave Bonta plaatste de afgelopen weken nagenoeg al de videogedichten die ik maakte voor de gedichten van Howie Good. Ook dat blijf ik enorm fijn vinden.

En nu terug naar 'creatief met kurk'.

Welcome to hard times

2011-07-18T15:19:00.001+02:00

Er komt voorlopig nog geen einde aan de bron van inspiratie die de gedichten van Howie Good voor mij kunnen zijn.
Sommige van zijn gedichten lezen als romans, roepen beelden op als ware het films. Duister. Heel vaak krijg ik donkere beelden bij Howie's woorden. (misschien daarom dat ik zo vaak naar zwart/wit teruggrijp bij filmpjes voor zijn gedichten?)

Uit Threatening weather ( een audio chapbook bij Whale Sound) waar ik eerder al "An armed man lurks in ambush" uit gebruikte, komt het dreigende

"Welcome to hard times".

He was still a long way away when he limped into view. Maybe the airport was fogged in, maybe the disease was contagious. He rolled his suitcase over the railroad tracks, bumpity bump, drenched in the coldness of passing headlights. It was a little past midnight, an hour I once knew well. A woman with her throat slashed stepped out of the doorway and boldly offered the garish wound for him to kiss.

I had a job as a guard in the local museum of antiquities. On most days, the visitors were few, but serious. It may have been a mistake for the captain to order an extra tot of grog for his men. Sailors from the ship eyed the red fire axe on the wall. I am ashamed of mankind, was all one said.

What strange weather we were having. The only light came from the flashes of electrical activity associated with panic attacks. I tried to sleep, but a so-called colleague phoned with a question. You OK? she asked. I pretended I didn’t understand. It began to snow where the general stuck a round-headed pin in the map.

Ook nu weer geweldig gelezen en opgenomen door Nic Sebastian.

Mist, grijs, spookachtig, vaag, getroubleerd, wazig,... het zijn allemaal woorden en vooral beelden die ik voor me zag bij het horen van dit gedicht.

Enkele late nachten en vroege ochtenden later had ik alvast een 'grijze' (lees: weemoedige) track.
Hard Times:

Aan beelden wordt naarstig gewerkt. Maar mistig (zie voorlopige still; 'Busstop') gaat het worden.

On Edward Hopper's Automat. Resultaat.

2011-07-15T14:03:00.001+02:00

In een eerder bericht over het schilderij "Automat" van Hopper en het daarop gebaseerde gedicht 'On Edward Hopper's Automat' van H.K. Hummel schreef ik al dat ik een 'donker' filmpje wilde.
Unheimlich!

Vertrokken van nachtbeelden met verglijdende lichten van auto's en het stedelijk nachtleven als achtergrond, heb ik geprobeerd het verhaal te vertellen van wat (wie) je niet ziet op het schilderij.

Zit ze daar werkelijk alleen? Wie ziet haar? Weet ze dat er mensen kijken naar haar?

Wat kan er allemaal gebeuren na het gedicht. na het schilderij.

On Edward Hopper's Automat

Gedicht: H.K. Hummel (uit Handmade Boats)
Stem: Nic Sebastian voor Whale Sound
Camera, montage, bewerking en muziek: Swoon
Met dank aan:

On Edward Hopper's Automat

2011-07-14T08:47:00.000+02:00

Edward Hopper schilderde zijn 'Automat' in 1927.

De Amerikaanse dichteres H.K. Hummel schreef er een mooi, bijna troostrijk, gedicht over. Een gedicht waarin de melancholie zachtjes aanschurkt tegen de ongerustheid over het meisje in het schilderij.

Het gedicht verscheen in Handmade Boats, dat werd uitgegeven als 'audio-chapbook' door Whale Sound (2010)

On Edward Hopper's Automat

Removing a single kid leather glove,
she cups the brief heat of a demitasse,
rests without disguising: she is loitering.

Girls don’t choose to idle gloom-time alone;
mothers’ warnings leaden the marrow:
other’s desires wedge in and split like trick ice.

Beyond the fence of floodlight,
fears circle and snarl like Transylvanian wolves.
One can suffer night terrors

fully awake. Sitting in the bright, tiny automat,
she is on a derelict raft, surrounded by a hundred
flares of alligator eyeshine.

Mother night, your Keres are busy scavenging.
Daughter doom and daughter sleep are adamantine
moons satelliting a magnetic body.

Oh, pity the bare-legged, full-cheeked one
protected only by a hat brim and a clutch of coins.
Someone come walk the girl home, see her safely to her door.

Het was vooral die laatste zin, in combinatie met de regel "I was lookin' back to see if you were lookin' back at me to see me lookin' back at you" uit 'Safe from harm' van Massive Attack, die mij het idee gaf voor een filmpje in de sfeer van die regel en dat lied.

Voor een opname van het gedicht kwam ik terecht bij Whale Sound.
Op de website Whale Sound worden verschillende 'web-dichters' verzameld en gelezen.
Nic Sebastian, de drijvende kracht (no pun intented), achter Whale sound verzamelt, leest en maakt opnames van gedichten. Het is een geweldige bron voor videogedichten als je het mij vraagt.

Ik heb haar gevraagd of ik haar opnames mag gebruiken. Dat mag. Fijn.
Ook H.K. Hummel gaf de toestemming om haar gedicht te gebruiken in een filmpje.

Het resultaat wordt behoorlijk donker (dat is ook de 'werktitel' van de track) en onbehaaglijk.

Donker by Swoon Bildos

Beelden zijn al verzameld. Wacht enkel nog de afwerking. Soon!

Fear in reverse

2011-07-10T16:13:00.001+02:00

Swoon heeft nog eens wat geluiden verzameld.
Een CD als het ware.

Fear in reverse

Een verzameling soundscapes en klanken
voor voorbije en toekomstige films en projecten.

Beluisteren kan hier...

Fear in reverse by Swoon Bildos

Gratis en voor niets downloaden kan via deze link:

https://rapidshare.com/files/3350878128/Fear_in_reverse.rar

Not Again (Pripyat). An armed man lurks in Ambush (Howie Good)

2011-07-09T23:15:00.000+02:00

Whale Sound is een prachtige bron van inspiratie, poëzie en geluid. Nic Seabastian geeft dichters de kans om gelezen en gehoord te worden. Toejuichen, zoiets.
Bejubelen, zelfs, daar ik gebruik mag maken van de opnames (zolang de dichters ook hun toestemming geven natuurlijk)

Howie Good is zo'n dichter. Al vier keer wisten zijn woorden me te verleiden tot het maken van een videogedicht.
Hier is nummer vijf.
Uit het audio-chapbook "Threatening Weather" (Whale Sound 2011, foto Jennifer L. Tomaloff)
komt het gedicht

An armed man lurks in ambush

Ladies wave their handkerchiefs in greeting, men lift their hats. The passing flock of crows spreads a bewilderment of shadows. Police disguised as woodcutters and Lithuanian tailors watch from behind lampposts. Each day brings less daylight, but also lessons in how to hull seeds. I look up at colossal windows arched like tombstones. All along and without claiming it, I’ve had a seat on the wagon that carries my coffin.

Oh, to be old and stoop-shouldered and walking through streets that aren’t there, pastel birds from discount pet stores rioting like exasperated horns and rattles and a statue of the dictator ducking into a doorway in a shapeless cape of melting snow.

I borrowed my broken yellow teeth from diseased longings. Icky, the child said. Even thieves had lost faith in the face value of paper money. Despite the film of dust on everything, winter retained some of the glitter of the Austro-Hungarian Empire. An old lady leaning a ladder against the side of her house was the only one in the village to escape. What next? Contact me with suggestions.

Als basistrack gebruikte ik een recente soundscape die ik maakte.

De beelden op de voorgrond zijn details uit een film over Pripyat (copyright Golden Movies Productions, 2009).
Beelden voor de ramp in de kerncentrale, beelden van de evacuatie, beelden van de spookstad nu. Vandaar de titel van de film; Not Again.
Hoewel het gedicht van Howie inhoudelijk over andere zaken en plaatsen gaat, wilde ik met de beelden uit Pripyat een andere dimensie toevoegen aan het geheel en de sfeer.

De 'whirlpool' van beelden die ik voor de achtergrond dit filmpje heb gebruikt komen van een vriendelijke collega haar grootouders. Een goed verborgen schatkamer aan beelden uit lang vervlogen tijden en landen die zichzelf niet meer zouden herkennen.

Not Again (An armed man lurks in ambush).

Gedicht "An armed man lurks in Ambush": Howie Good
Stem: Nic Sebastian (voor Whale Sound)
Concept, videobewerking, montage en muziek: Swoon
Dank aan fam. Van de Walle en Golden Movies Productions

The Stockholm Syndrome

2011-06-29T23:23:00.000+02:00

In een vorige post schreef ik over "Contusion". Ik had daar al een tijdje beelden voor. Geknipt en geplakt.
Beelden die ik gelukkig mocht gebruiken van Anthony Jackson (man) en Diego Diaz (vrouw in douche).
Het filmpje lag (zo goed als) klaar om af te werken.
Tot ik vanmiddag het gedicht 'The Stockholm Syndrome' van Howie Good las en hoorde.

The Stockholm Syndrome

1
Several dead sparrows
dangle from the clothesline.
Should we leave
or press the doorbell?
The hostage in the video
blinked in Morse code.

2
I shout for help.
There are gallows at every crossroad.
Don’t forget to be happy,

the automated message says.

3
Blood provides
the only splash of color.
The sensation of drowning
is added to the list
of what’s not allowed.

Ik maakte een nieuwe track op basis van Howie's lezing en voegde beelden en oude opnames van mezelf toe aan het bestaande filmpje.
Enkele uren flink doorwerken, schaven en schuren...
et voilà;

The Stockholm Syndrome

Woorden en stem: Howie Good
Camera: Anthony Jackson, Diego Diaz en Swoon
Bewerking, montage en muziek: Swoon

Website Diego Diaz: http://www.diegodiazphotography.com/
Website Anthony Jackson: http://www.apfxstudios.com/ en op komst: http://www.slapitfilms.com/

"ctrlC/ctrlV"

2011-06-26T09:09:00.002+02:00

Een werk van lange adem.
Een oefening.
Een experiment. Veel gedachten. Woorden.
Persoonlijk.
Knippen en plakken.

Arlekeno Anselmo schrijft al maanden haar gedachten, woorden, kronkels op.
Een dagboek. Een zoektocht.

Uit tweehonderd bladzijden diepe eerlijkheid selecteerde Arlekeno honderd zinnen. Belangrijke zinnen. Rake zinnen.
Puur op mijn buikgevoel pikte ik er uit die honderd zinnen er een zestigtal uit.
Die hebben we uitgeknipt en met onze onschuldige handen en met veel gewenste toevalligheden door elkaar, achter elkaar en tussen elkaar geschoven. Er ontstond een heel nieuwe tekst. Cut-up.

Die tekst hebben we opnieuw verknipt. Letterlijk. Alle woorden.
Die woorden hebben we, om beurten, achter elkaar gelegd. Vijf stuks per keer.
Met elke selectie van vijf probeerden we ieder een zin te vormen.

De 'beste' zinnen (what's in a name) haalden we er opnieuw uit.
Daarmee ging Arlekeno dan terug aan de slag. Schuiven. Plakken. Knippen.
Alles namen we op.

Resultaat: 200 bladzijden in 1 gedicht. Dada.

ctrlC/ctrlV

Zonder gemakkelijke woorden
verliest een duivel zijn identiteit.
Opgebruikt door primair schuldgevoel,
gedeconstrueerd door taal.

Verschillende ijskasten met niets eromheen.
Alles onvoorwaardelijk opbouwen.
Vage lust krijgt meer vorm.
De lijn van de dag speelt geen rol.

De onmacht geluid te stoppen eindigt in chaos.
Misnoegd. Teleurgesteld.
De beloofde engel heeft een reservehoofd vol pijn.

Gewoontes verdwijnen in cirkelende gedachten.
Denken stelt de tijd uit.
Dingen worden automatisch
Keuzes lijken jarenlang te hebben.

Alle leven moet een beetje naar de overkant.
Zonder woede is een hoorspel niets.

Met de opgenomen beelden en veel verknipte elektrische bovenleidingen maakte ik op mijn beurt
een passend filmpje en muziek. Arlekeno deed vaneigens de lezing.
Alles werd verpakt in één minuut. Het filmpje haalde alvast de website van de Canvasminuut!

ctrlC/ctrlV

Woorden, concept, camera en stem: Arlekeno Anselmo
Concept, bewerking, montage en muziek: Swoon

"Words" op de Canvasminuut en andere selecties...

2011-06-24T17:41:00.001+02:00

Zojuist kreeg ik een mailtje van Canvas.
Mijn minuut-versie van "Words" is geselecteerd voor uitzending.

Daar ben ik blij mee!

Eerder deze week was er ook een berichtje van het "Experimental film and video festival"
(D)FEFV in Kroatië. Zij hebben "Unentitled" dan weer uitgekozen om te screenen.

Moving Poems van de onvermoeibare Dave Bonta heeft de laatste weken mijn videobewerkingen van de gedichten van Howie Good (Parental Guidance en Dog star man) geplaatst.

Het blijft een fijne ervaring om te merken dat mijn filmpjes hier en daar in de smaak vallen.
Het is zeker een geweldige stimulans om verder te werken...

Words (One Minute Version)

Gedicht en stem: Yahia Lababidi
Handgebaren: Marjan De Cuyper
Schilderende vrouw: Arlekeno Anselmo
Camera, bewerking, montage en muziek: Swoon

Canvasminuutjes

2011-06-16T13:21:00.001+02:00

Er staan 2 (oudere) filmpjes in 'minuutversie' te blinken tussen een hele hoop andere inzendingen voor de canvasminuut...

Words en OChlofobie

en dat is plezant...

Kneuzing

2011-06-11T12:20:00.034+02:00

Enkele maanden geleden maakte ik al eens een videogedicht voor een werk van Sylvia Plath.

Nu hebben ze bij "Wagner & Van Santen" (die er jammer genoeg mee stoppen) een hele mooie uitgave met vertalingen ( door Lucienne Stassaert) van Sylvia Plath ;

Zie de duisternis lekt uit de scheuren.

Uit die vertalingen is mijn oog gevallen op 'Contusion' (Kneuzing)

Contusion

Color floods to the spot, dull purple.

The rest of the body is all washed out,

The color of pearl.

In a pit of rock
The sea sucks obsessively,
One hollow the whole sea's pivot.

The size of a fly,
The dooms mark
Crawls down the wall.

The heart shuts,
The sea slides back,
The mirrors are sheeted.

Kneuzing.

Kleur vloeit naar de plek, dofpaars.

De rest van het lichaam is helemaal uitgebleekt,
parelkleurig.

In een rotskloof
zuigt de zee bezeten,
die ene holte een spil voor de hele zee.

Een vlieg groot
kruipt het doemteken
langs de muur naar beneden.

Het hart slaat dicht,
de zee drijft weg,
de spiegels zijn omfloerst.

Een eerste voorzichtig poging tot het maken van de ondersteunende klanken voor de lezing van
Arlekeno Anselmo leverde de volgende track op:

Floathing Heart by Swoon Bildos

Een zoektocht naar beelden dringt zich op.

Unentitled...resultaat

2011-06-02T20:54:00.001+02:00

Omdat de beelden en de muziek al langer bij elkaar in een bedje hadden gelegen, was de afwerking van 'Unentitled' eerder eenvoudig.

De moeilijkheid zat hem deze keer in het 'er afblijven'

Ik heb verschillende beelden en ideeën (ouderwetse 'departure-boards', een close-up van iemand die zich wast,...) geprobeerd toe te voegen.
Het resultaat was telkens hetzelfde.

Less is more.

Wat voor mij oorspronkelijk de basis (of achtergrond) voor het videogedicht moest worden, bleek uiteindelijk meer dan krachtig genoeg.
Volgens mij dan toch...

Unentitled

Woorden & stem: Yahia Lababidi
Camera, bewerking, montage en muziek: Swoon
met dan aan de interviewer van dienst bij http://www.writer.org/

kringetjes...en in de maak: Unentitled

2011-06-02T09:59:00.003+02:00

Op komst:
Unentitled. Naar een gedicht van Yahia Lababidi.
Yahia droeg het gedicht zelf voor tijdens een interview bij 'The Writer Center' (24/06/2010)

Unentitled

I have not found the key to myself
the one that will get the high gates

to swing wide open , and the lights
to come on, at once

When not denied entrance entirely
I fumble in the dark and stumble
blindly, run into doors and walls
groping and hoping

I knock my head against false ceilings
and trip on traps I forgot to remember
then start at the sight of my reflection
bumping into myselves.

Van die opname maakte ik een track, en de
afwerking met beelden is op komst.

Steeds meer filmpjes worden door steeds meer andere websites opgepikt...
Het is voor mij plezant om te zien hoe die kringetjes blijven uitdijen.

Parental Guidance , naar het gedicht van "My Fathers Advice" van Howie Good, haalde de 'watchlist' van de site "Orange Alert".

Dog Star Man, ook naar een gedicht van Howie Good, vond dan weer zijn weg naar de blogs "Read This Magazine", "Desire Mostly" en "The Plebian Rag" (hier en hier en hier).

Sleepdancing, naar het gedicht Giddoo van Yahia Lababidi werd opgepikt door "O peso da pedra"

Jellyfish, naar het gedicht van Andrea Gibson viel dan weer zo in de smaak bij de schrijfster dat ze het filmpje gaat verspreiden langs haar verschillende kanalen.

Meer nieuws daarover later.
Nu verderwerken aan 'Unentitled'.

Nachtresultaat; Jellyfish

2011-05-28T03:08:00.000+02:00

Als't lekker loopt mag je niet stoppen.

Ik loop al zo lang rond met het idee iets te doen met "Jellyfish" van Andrea Gibson, dat de afwerking
(na haar toestemming van gisteren) uitdraaide op een lange nachtmarathon ...
Fijne rush.

Een eerbetoon aan onvoorwaardelijke liefde, vriendschap en de nostalgie...

Jellyfish

Woorden & stem: Andrea Gibson
Videobewerking, montage en muziek: Swoon

Jellyfish van Andrea Gibson.

2011-05-27T13:12:00.004+02:00

Via het onvolprezen 'Moving Poems' leerde ik het werk kennen van Andrea Gibson.
Andrea schrijft niet alleen met het hart op de tong. Ze is één van die mensen die, wanneer ze spreken, dat met zoveel passie en overgave doen dat ook de klank indrukwekkend wordt.

Jellyfish is een gedicht van haar dat rolt en loopt, slaat en zalft en gedrenkt is in een emotionele snik die nooit pathetisch wordt. Schoon.

Ik heb geprobeerd haar lezing van een minimale klankband te voorzien en heb dan de schrijfster een mailtje gestuurd met het verzoek een 'videogedicht' te mogen maken van haar gedicht en opname.

Jellyfish by Swoon Bildos

Vanochtend zat er een kort maar krachtig antwoordje in mijn bus;

"Yes! I would love that!!!"

Fijn. En een eer.
De zoektocht naar beelden was al volop aan de gang...
een afwerking is op komst.

Jellyfish

She said "you are an astronaut clipped from the mothership
You are a jellyfish with no lips"
I said listen shortstuff
I skip my moon rock across your puddle dive
I'll kiss your punches with my nose
I bet you smell like butterfly
but I bet you dream cocoon
and I bet you never say the word 'fuck'

but we all know you do
My heart is a runway
I've been staring at this sky since my love took off
Will you be my friend?
Will you pull me a porchswing?
Will you punch me in the touch, just once?
I need to reset my bones
swingset my ribcage
so the next time somebody pushes me away
I'll swing right back to that chisel with my marble spine
Go ahead build me
Go ahead throw me at the storm like a fisherman's prayer
Do you ever think about God's ears?
Wonder if the levy broke a promise?
Wonder if the wrecking ball was trying to run its fingers
soft across the bricks
but its head was just too heavy?
Before you become my friend
picnic with my rubble
roadtrip with everyone I left in the dust
do the laundry from the last time I was loaded
how she found my trigger and we woke
with the sheets pulled above our heads
praying the mortician could make us pretty
None of us are pretty
but our ugly has an alibi
and our gorgeous has a baby sister
a sand collection or three harmonicas we keep blowing off
for that flute we carve from our wrists
Put your lips here
Tell me there is music in my blood
then tell me there is more in my light
Hang me chandelier from the last night
I believed this life had to hurt so much
I am done kneeling in the church of steepled smokestacks
Done stargazing traincrash
Give me windsprint
Tell me my fingerprints are the shape of ripples on a frozen lake
Tell me my coal mind will never collapse on my heart
I'll tell you these poems
they're my birthmarks
and I came this close to having them removed once
even kept that voice-box cutter hidden in my shoe the day that flight took off
but the runway
it's made of marble
made of gush
made of windmill
made of salt
and there is a sea of hopechest in every word I speak
praying to be open by the night
with its belly full of anchors
full of yield
Pull the shield from my wingspan
Teach me how the candlewax says thank you to the flame
Tell me how your mother says your name like an orchard going bloom
Angela
A doctor once told me I feel too much
I said so does god
That's why you can see the grand canyon from the moon
we are a telescope a riverbed
we are empty lockets melting into gold
we are hearts breaking bread
Fold me in the napkin poem
Pull the tinsel from my hair from all the past I cannot let go
My gills are adjusting to the air
The story husk peeled from my bones
My bones know the song of our tears
dripping from the faucet
ticking like a metronome

I know there is better music
Even in this cabin full of fever
tonight I'm catching nothing but the lightning bug
My body is a mason jar
transparent as a jellyfish
I wish for a heart you can see straight through
for a voice that glows in the dark
and a few really good friends to skip moon rocks to

Parental Guidance

2011-05-24T15:41:00.000+02:00

Dit was een moeilijke...
Eerst was er de muziek 'Parental Guidance'

Dan een embryo van een idee.Een beeld? Een danser.
De drang 'eens iets te doen' met tv-storingen.

Storing.

Dan was er het gedicht 'My father's advice' van Howie Good.

Storing.

Wekenlang probeerde ik beelden van een balletdanser ergens in die vergelijking te stoppen.

Niks.

Storing.

Tot ik gisteren iets las over Richard Kuklinski.
Een persoon die qua storing kan tellen.

Storingen dus, geen danser.
gestoord(e invloeden)
verstoord...
Een parade van het Chinese leger maakt compleet.

Parental Guidance

woorden: Howie Good
Videobewerking, montage,
stemmen en muziek: Swoon

Faites vos jeux

2011-05-19T16:41:00.001+02:00

Gisteren beloofd, gelezen (met dank aan de stuurmanskunsten van Theo Hijzen) en afgewerkt...

Met dank aan Uitgeverij P.

Faites vos jeux

Gedicht: Marleen de Crée
Vrouw & stem: Arlekeno Anselmo
Camera, bewerking, montage en muziek: Swoon